فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٢ - قبر
٣. ساختن بنا بر قبر و تجديد بناى آن؛ جز قبور معصومان عليهم السّلام كه از مصاديق تعظيم شعائر دينى به شمار مىرود و مستحب است. برخى، قبور امام زادگان، عالمان و صالحان را نيز به معصومان عليهم السلام ملحق كرده و ساختن بنا بر آنها و تجديد بناى آنها را مستحب دانستهاند. [١]
٤. تخلّى (←تخلّى) بر روى قبور و ميان آنها؛ چنانچه مصداق هتك حرمت مؤمن به شمار رود، حرام است. [٢]
٥). راه رفتن، تكيه كردن و نشستن بر قبور [٣] و خنديدن در گورستان. [٤]
٦). نماز گزاردن روى قبور، ميان آنها و روبه آنها به قول مشهور، مگر آنكه بين نمازگزار و قبر حائلى باشد، هرچند در حد يك آجر و يا وجود فاصله ميان او و قبر از چهار جهت به اندازۀ ده ذراع. [٥]
٧). بنابر قول مشهور، تقدم نماز گزار بر قبور امامان عليهم السّلام. به قول برخى، برابر ايستادن نيز كراهت دارد. قول مقابل مشهور، حرمت تقدم يا مساوات است. [٦]
نبش قبر: نبش قبر مسلمان، هرچند كودك يا ديوانه، حرام است، مگر آنكه جسد پوسيده شده باشد يا ميّت در مكانى غصبى و يا با كفن غصبى دفن شده باشد و مالك راضى نباشد، يا بدون غسل و كفن دفن شده باشد، يا اثبات حقى متوقف بر مشاهدۀ جسد باشد و يا هر موردى ديگر كه ضرورت ايجاب كند و يا عدم نبش با امرى مهمتر كه اقتضاى نبش قبر مىكند در تعارض باشد. [٧] در جواز نبش قبر براى نقل ميّت به مشاهد مشرّفه (←مشاهد مشرّفه) اختلاف است [٨]← نبش).
زيارت قبور: زيارت اهل قبور؛ [٩]بويژه معصومان عليهم السّلام [١٠] و اولياى الهى [١١] مستحب مؤكد است.
رعايت امور زير از آداب آن است: با وضو [١٢] و رو به قبله بودن هنگام زيارت غير معصوم؛ سلام كردن بر اهل قبور به گونهاى كه وارد شده (مأثور)؛ قرائت قرآن؛ بويژه خواندن هفت بار سورۀ قدر، روبه قبله؛ درخواست مغفرت و رحمت الهى براى آنان؛ خواستن حاجت خويش از خداوند نزد قبر پدر و مادر؛ [١٣] و مبادرت به