فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧١ - قبر
آشكار نگردد و از گزند درندگان در امان باشد، واجب است و با امكان دفن وى در زمين، گذاشتن جسد در ساختمان يا تابوت و مانند آن، هرچند محكم باشد، كفايت نمىكند. [١] چنان كه محكم ساختن قبر در صورت بيم بيرون آوردن جسد توسط درندگان، واجب است [٢]← دفن).
آداب
الف. مستحبات:
١). آماده كردن قبر براى خود در حال سلامت و بيمارى و داخل شدن در آن و به تصريح بعضى، تلاوت قرآن، [٣] همچنين مباشرت در كندن قبر. [٤]
٢. به اندازۀ قامت يا تا شانه [= ترقوه] انسان بودن عمق آن. [٥]
٣. روى قبر مسطح و چهارگوش [٦] و به اندازۀ چهار انگشت از زمين بلند باشد تا شناخته شود و مورد زيارت، طلب رحمت و احترام باشد. [٧]
٤. در صورت سفت بودن زمين، داراى لحد باشد، بدين گونه كه به اندازۀ بدن ميّت از نظر طول و عرض و به اندازۀ نشستۀ ميّت از نظر عمق، ديوارۀ آن، از سمت قبله، كنده و ميّت در آن نهاده شود، و در صورت سست بودن زمين، ميانۀ قبر، همسان جوى آب كنده و ميّت در آن گذاشته، سپس سقف بر آن زده شود. [٨]
٥). نوشتن نام ميّت بر قبر يا بر لوح و سنگى و نصب بر بالاى سر ميّت. [٩]
٦). ريختن خاك قبر با پشت دست، پس از دفن، توسط غير بستگان ميّت. [١٠]
٧). پاشيدن آب بر قبر پس از دفن ميّت و آغاز كردن آن از سمت سر. [١١]
ب. مكروهات:
١). پركردن و يا گل اندود كردن قبر به غير خاك آن. [١٢]
بلند كردن قبر از زمين، بيشتر از چهار انگشت. [١٣]
٢. فرش كردن قبر با ساج (←ساج) و مانند آن، همچون آجر و سنگ، مگر آنكه ضرورت اقتضا كند، مانند مرطوب بودن زمين؛ [١٤] چنان كه گچ كارى كردن قبر نيز مكروه است. [١٥] قبور پيامبران و امامان عليهم السّلام از حكم ياد شده استثنا شدهاند. [١٦] برخى نيز كراهت را مختص تعمير قبر پس از فرسودگى آن دانستهاند. [١٧]