فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢١١ - قاعد١٧٢٨ حرمت اهانت محترمات
مشاهد مشرّفه، قرآن كريم، كتابهاى روايى و ادعيه، تربت امام حسين عليه السّلام، قبور معصومان عليهم السّلام و بزرگان دين. احكام شرع مقدس نيز از محترمات است. [١]
حكم: بدون شك، اهانت به محترمات حرام، [٢] بلكه در صورت حلال شمردن آن، موجب ارتداد (←ارتداد) و كفر است (←استحلال).
برخى گفتهاند: اهانت به محترمات، اگر باقصد اهانت و تحقير و سبك شمردن آنها باشد، موجب ارتداد و كفر مىشود؛ اما اگر اصل عمل توهينآميز باشد، ليكن بدون قصد اهانت انجام شود، موجب كفر نيست؛ هرچند حرام و گناه است. [٣]
برخى گفتهاند: اهانت به محترمات به قصد اهانت در صورتى كه به اهانت به دين منجر گردد، موجب ارتداد خواهد بود. [٤]
تطبيق: فقها در ابواب مختلف فقه به قاعدۀ يادشده استدلال كردهاند، از جمله:
طهارت: نجس كردن محترمات حرام و تطهير آنها واجب است؛ [٥] از اين رو، داخل كردن عين نجس به مسجد، هرچند نجاست به مسجد سرايت نكند، همچنين متنجس در صورتى كه هتك و اهانت به شمار رود، حرام است؛ چنان كه بر طرف كردن نجاست از مسجد واجب فورى مىباشد. [٦] نجس كردن مشاهد مشرّفه (←مشاهد مشرّفه) نيز حرام و تطهير آنها در صورتى كه ترك آن اهانت و هتك حرمت محسوب گردد واجب است؛ بلكه به قول بعضى تطهير آن مطلقا واجب است. در اين حكم، تفاوتى ميان ضريح مقدس و ديگر وسائل متعلق به قبور مطهر معصومان عليهم السّلام، از قبيل فرشها و پارچههايى كه بر ضريح مىافكنند، نيست. [٧]
ازالۀ نجاست از ورق و خط قرآن كريم، بلكه - در صورت هتك - از جلد و قاب آن نيز واجب است؛ چنان كه مسّ خط يا ورق قرآن با عضو نجس در صورت هتك حرام مىباشد؛ هرچند مس كننده وضو يا غسل داشته باشد. [٨]همچنين نوشتن قرآن با جوهر نجس حرام و در صورت امكان، تطهير وگرنه