فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦١٧ - قصد ورود
در قصد مسافت، قصد تبعى نيز كفايت مىكند، مانند قصد زن به تبع شوهر، به شرط آنكه شوهر قصد پيمودن مسافت شرعى را داشته باشد. [١]
از ديگر شرايط قصر، استمرار قصد مسافت تا پايان آن است. بنابر اين، در صورتى كه قبل از پيمودن هشت فرسخ، از قصد خود برگردد، يا در ادامه دادن سفر خود ترديد كند، نمازش تمام است [٢]← سفر).
قصد مشروعيت
← قصد ورود
قصد وجه
قصد وجه: قصد وجوب يا استحباب عمل هنگام نيّت.
قصد وجه عبارت است از تعيين وجوب يا استحباب عمل عبادى اى همچون نماز هنگام نيّت آن عمل و اينكه آن را به كدام يك از اين دو جهت به جا مىآورد. از آن به مناسبت در بحث نيّت، در ابواب عبادات، از قبيل صلات، صوم و حج سخن گفتهاند.
آيا قصد وجه در نيّت عبادات، همچون وضو و نماز شرط است؟ مسئله محل اختلاف است. [٣]
قصد ورود
قصد ورود [= قصد مشروعيت؛ قصد توظيف]: انجام دادن عمل به قصد مطلوبيت شرعى آن.
قصد ورود، مقابل قصد رجا (←قصد رجاء) عبارت است از اينكه مكلّف عملى را به اين اميد كه مطلوب و محبوب خداى تعالىٰ است به جا آورد.
اين عنوان در ابواب عبادات، نظير طهارت، صلات و حج به كار رفته است.
اعمال كه قصد قربت در آنها معتبر است، دو گونهاند:
[١]. العروة الوثقىٰ ٤٢٣/٣-٤٢٤؛ تحرير الوسيلة ١ / ٢٤٩
[٢]. مسالك الافهام ٣٤٠/١؛ منهاج الصالحين (سيد محمد سعيد حكيم) ٢٩٦/١
[٣]. الحدائق الناضرة ٣٣٣/١١.
[٤]. الحدائق الناضرة ١٩٠/٢؛ مفتاح الكرامة ٣٧٢/١ - ٣٧٦ و ٥٦٦/٤-٥٦٩؛ مستند الشيعة ٦٠/٢ - = ٦١؛ العروة الوثقىٰ ٦٦٨/٣).