فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٤٥ - قربانى
تقسيم قربانى: مستحب است قربانى به سه بخش تقسيم شود. يك سوم براى قربانى كننده، يك سوم هديه به مؤمنان و يك سوم صدقه به فقرا و نيازمندان. [١]
چنانچه قربانى در منىٰ انجام شود، سزاوار است گوشت قربانى در منىٰ به مصرف برسد و خارج كردن آن از منىٰ مكروه است. [٢] البته خارج كردن گوشت قربانى اى كه ديگرى قربانى كرده و او هديه يا صدقه گرفته و يا خريده است، كراهت ندارد. [٣]
ذخيره كردن گوشت قربانى براى مصرف بيش از سه روز جايز است. [٤]
ديگر احكام: اضحيه به مكانى خاص محدود نيست و در هر مكانى انجام مىگيرد. [٥]
در قربانى مستحب، يك قربانى از چند نفر كفايت مىكند. بنابر اين، يك قربانى از طرف خود و همۀ اعضاى خانواده كافى است. [٦]
چنانچه - به هر عذرى - نتواند قربانى كند، مىتواند قيمت آن را صدقه بدهد و در فرض اختلاف قيمتها يك سوم مجموع قيمتها صدقه داده مىشود. [٧]
قربانى كردن حيوانى كه خود انسان آن را بزرگ كرده مكروه است. [٨]
فروختن گوشت قربانى براى قربانى كننده جايز نيست. فروختن پوست آن نيز كراهت دارد و مستحب است آن را به فقيرى صدقه بدهد و در صورت فروختن، پول آن را صدقه دهد. [٩] برخى فروختن پوست آن را نيز جايز ندانسته و گفتهاند:
در صورت فروختن، بايد قيمت آن را صدقه بدهد. [١٠]
برخى مقصود از جملۀ «عدم جواز فروختن» در كلام بعضى فقها را كراهت دانستهاند. [١١]
دادن گوشت اضحيه به سلاخ به عنوان دستمزد جايز نيست و دادن پوست آن به وى مكروه است؛ اما اگر سلاخ فقير باشد، دادن گوشت يا پوست قربانى به وى به عنوان فقرش جايز است. [١٢]
ظاهر كلام برخى، عدم جواز دادن پوست قربانى به سلاخ به عنوان دستمزد است. [١٣]