فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٣٦ - قربانى
و شش ماهگى از جمله اين اقوال است.
برخى گفتهاند: در صورت داشتن معناى عرفى، مرجع عرف است. در غير اين صورت، احتياط در مراعات بيشترين زمان؛ يعنى يكسالگى است. [١]
٣. تام باشد. قربانى بايد از جهت خلقت ناقص نباشد؛ از اين رو، قربانى كردن حيوان يك چشم، لنگ و بيمار كفايت نمىكند. [٢] همچنين حيوانى كه بخش داخلى شاخش شكسته يا گوشش بريده و يا اخته باشد كفايت نمىكند. [٣]قربانى لاغر نيز كفايت نمىكند. مقصود از لاغرى بنابر قول مشهور آن است كه كليه حيوان پيه نداشته باشد. برخى ملاك را عرف دانستهاند. [٤]
اگر حاجى، حيوان را به عنوان لاغر خريده و قربانى كرده باشد، ليكن چاق از كار درآيد، به قول مشهور كفايت مىكند.
همچنين اگر به عنوان چاق خريده باشد و پس از قربانى كردن معلوم شود لاغر بوده است؛ اما اگر به عنوان تام بخرد، سپس معلوم شود ناقص است، به قول اكثر فقها كافى نخواهد بود. [٥]
مستحبات قربانى: رعايت امور زير در قربانى مستحب است:
١). چاق بودن. [٦]
٢. حاضر كردن قربانى در شب عرفه در عرفات. [٧]
٣. ماده بودن در شتر و گاو و نر بودن در گوسفند. [٨]
٤. نحر شتر در حالت ايستاده و بستن ميان موضع سم (كف پا) و زانو و فروبردن كارد از جانب راست. [٩]
٥). خواندن دعا هنگام سربريدن. [١٠]
٦). نهادن دست خود بر دست كسى كه حيوان را سر مىبرد، در صورتى كه ديگرى عهدهدار ذبح باشد.
٧). مباشرت ذبح در صورت آشنا بودن با آن. [١١]
٨). تقسيم قربانى به سه بخش برابر و اختصاص بخشى را براى خود، بخشى را براى فقرا به عنوان صدقه و بخشى را به عنوان هديه به مؤمنان. [١٢]
مقصود از استحباب يادشده اين است كه تقسيم به سه قسمت متفاوت نيز جايز است، هرچند برابر بودن قسمتها مستحب است. [١٣]