فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٨٨ - قاعد١٧٢٨ لُحوق وَلَد به وَطى محترم
همچنين در عقد ازدواج موقّت، بنابر عدم صدق عنوان فراش بر زوجه و تحقق دخول، بر اساس قاعدۀ لحوق، نوزاد به زوج ملحق مىشود. [١] بنابر اين، ميان دو قاعده عموم و خصوص من وجه خواهد بود.
كلمات اكثر فقها از ذكر اين قاعده خالى است و تنها بعضى از آن ياد كردهاند، بدون آنكه از آن بحث كنند. آنچه در ذيل مىآيد حاصل بحث فقها در بارۀ قاعدۀ فراش و بعضى كلمات آنان در خصوص اين قاعده است.
مفاد قاعده: مقصود از وطى محترم، آميزش مشروع و حلال است، مانند آميزش زوج با زوجه و مولا با كنيز خود. مقصود از لحوق، حكم به فرزندى نوزاد براى مردى است كه با مادر آن فرزند آميزش كرده است.
شرايط: الحاق نوزاد به كسى كه آميزش محترم (مشروع) داشته، مشروط به امكان عادى و شرعى آن است، از قبيل اينكه وضع حمل پس از سپرى شدن شش ماه از زمان آميزش باشد، كه در قاعدۀ فراش گذشت (←قاعدۀ فراش).
موارد تطبيق: هرگاه زوج و زوجه بر تحقق آميزش وحدت نظر داشته باشند و اختلافشان در مدت آن باشد، مانند آنكه زوج براى نفى نوزاد از خود مدّعى باشد نوزاد قبل از سپرى شدن شش ماه از زمان وطى به دنيا آمده است و زوجه منكر آن باشد و بگويد: پس از گذشت شش ماه متولد شده است، در مسئله دو نظر وجود دارد:
١). قول زوجه با سوگند خوردن است. [٢] اين قول به مشهور نسبت داده شده است. [٣] مستند اين قول را قاعدۀ لحوق ذكر كردهاند؛ [٤] چنان كه به قاعدۀ فراش نيز استناد شده است. [٥]
٢. تفصيل ميان صورتى كه زوج مدّعى وضع حمل زوجه پس از سپرى شدن بيشترين مدت حاملگى (نُه يا ده ماه و يا يك سال بنابر اختلاف ديدگاهها) از زمان آميزش است تا فرزندى نوزاد را از خود نفى كند و ميان صورتى كه وى مدّعى وضع حمل قبل از سپرى شدن شش ماه است. در صورت نخست، قول زوجه با قسم و در صورت دوم، گفته زوج با قسم مقدّم مىشود. [٦]