پايه‌هاى كاخ بيدادگرى خود را بر ويرانه‌هاى كوخهاى مستضعفان بنا نهاده‌اند و تا مستضعفان جهان دست به دست هم ندهند و آنها را همچون قارون به قعر زمين نفرستند اوضاع دنيا به‌همين‌صورت خواهد بود.

جالب اين كه از آيۀ ٢٣ و ٢٤ سورۀ مؤمن بخوبى استفاده مى‌شود كه رسالت موسى(ع)از آغاز هم براى مبارزه با سه كس بود:فرعون،وزيرش هامان،و ثروتمند مغرور قارون.«ما موسى را با آيات خود و دلايل و معجزات روشنى فرستاديم به‌سوى فرعون و هامان و قارون و همگى گفتند موسى ساحر دروغگويى است».

از اين آيه استفاده مى‌شود كه قارون همكار فرعونيان و در خط آنها بود و در تواريخ نيز مى‌خوانيم كه او از يكسو نمايندۀ فرعون در بنى اسرائيل بود[١]و ازسوى‌ديگر خزانه‌دار گنجهاى فرعون[٢].

و اينجاست كه پروندۀ قارون روشن‌تر مى‌شود:فرعون براى اين كه بنى اسرائيل را به زنجير بكشد و تمام هستى آنها را غارت كند،يك نفر مرد منافق حيله‌باز و بى‌رحم از ميان بنى اسرائيل برگزيد و زمام اختيار آنها را به دست او سپرد تا به نفع دستگاه جبارش آنها را استثمار كند و بر خاك سياه بنشاند و از اين رهگذر ثروت كلانى براى خود كسب كند.

قرائن نشان مى‌دهد كه بعد از نابودى فرعونيان مقدار عظيمى از ثروت و گنجهاى آنها در دست قارون ماند و موسى(ع)تا آن زمان مجال اين را پيدا نكرده بود كه اين ثروت بادآوردۀ فرعونى را به نفع مستضعفان از او بگيرد.

به هر حال خواه او اين ثروت را در عصر فرعون پيدا كرده باشد و يا از طريق غارت گنجهاى او،و يا به گفتۀ بعضى از طريق علم كيميا و آگاهى بر فنون تجارت،يا آشنايى به اصول استثمار مستضعفان،هرچه بود قارون بعد از پيروزى موسى بر فرعونيان ايمان اختيار كرد و به سرعت تغيير چهره داد و با زبردستى خاصى كه ويژۀ اين گروه است خود را در صف قاريان تورات و آگاهان بنى اسرائيل جا زد،در حالى كه بعيد است ذره‌اى ايمان در

[١]تفسير فخر رازى،ج ١٣/٢٥و مجمع البيان،ج ٢٦٦/٧(ذيل آيات مورد بحث).

[٢] مجمع البيان،ج ٥٢٠/٨،ذيل آيۀ ٢٤ سورۀ مؤمن.