و به هر حال يكى از احترامات خداوند نسبت به نوع بشر همين برنامۀ دفن اجساد آنهاست،چرا كه اگر راهى براى دفن وجود نداشت و يا دستورى در اين زمينه صادر نشده بود و جسد آدمى روى زمين مى‌ماند و متعفن مى‌گشت و سپس طعمۀ حيوانات درنده و پرندگان مى‌شد،ذلت و خوارى عجيبى بود.بنابراين الطاف الهى نه تنها شامل حال انسان در حيات دنياست كه بعد از مرگ نيز مشمول الطاف اوست.

از اين گذشته دستور به دفن كردن بدن مردگان(بعد از غسل و كفن و نماز)دستورى است الهام‌بخش كه مردۀ انسانها بايد از هر نظر پاك و محترم باشد تا چه رسد به زندۀ آنها.

اين نكته نيز قابل توجه است كه مسئله مرگ در اين آيه نيز در عداد نعمتهاى الهى ذكر شده و اگر دقت شود مطلب همين‌گونه است،چرا كه اولا مرگ مقدمه‌اى است براى آسودگى از رنجهاى اين جهان و انتقال به سراى ديگر كه عالمى است بسيار گسترده‌تر،و ثانيا مرگ نسلهاى موجود سبب مى‌شود كه جا براى نسلهاى آينده گشوده شود و نوع انسان طى نسلها تداوم و تكامل يابد و در غير اين صورت چنان عرصه بر انسانها تنگ مى‌شد كه زندگى كردن در روى زمين غيرممكن بود.

جالب اين كه همين معنى ضمن اشاره لطيفى در سورۀ الرحمن آيات ٢٦ تا ٢٨ نيز آمده است آنجا كه مى‌فرمايد:كُلُّ مَنْ عَلَيْهٰا فٰانٍ وَ يَبْقىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلاٰلِ وَ الْإِكْرٰامِ فَبِأَيِّ آلاٰءِ رَبِّكُمٰا تُكَذِّبٰانِ .«تمام كسانى كه روى زمين زندگى مى‌كنند مى‌ميرند،تنها ذات ذوالجلال و گرامى پروردگار باقى مى‌ماند،پس كدامين نعمت از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟».

مطابق اين آيات،مرگ يكى از نعمتهاى بزرگ خداست.

آرى دنيا با تمام نعمتهايش زندانى است براى مؤمن و خروج از اين دنيا آزاد شدن از اين زندان است و از اين گذشته نعمتهاى فراوان الهى گاه براى گروهى مايۀ غفلت و بى‌خبرى مى‌شود و ياد مرگ پرده‌هاى غفلت را مى‌درد و از اين نظر نيز نعمتى است و هشدارى،از همه گذشته زندگى دنيا اگر ادامه يابد مسلما ملال‌آور و خسته‌كننده است،نه همچون زندگى آخرت كه سرتاسر نشاط و خوشدلى است.(ج ١٣٩/٢٦ تا ١٤١.)