شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٦٤ - اَعُوذُ (فلق١/ )
ع و ذ
اَعُوذُ:(فلق١/.)[*]
از مادّۀ«عوذ»(به فتح عين)به معنى«پناه بردن از شر»است.
خداوند در آغاز سورۀ فلق به پيغمبر اكرم(ص)دستور مىدهد كه از شر تمام مخلوقات شرور به خدا پناه برد،سپس در توضيح آن اشاره به سه گونه شرّ مىكند،شر مهاجمين تاريكدل كه از تاريكيها استفاده مىكنند و حملهور مىشوند.
شر وسوسهگرانى كه با سخنان و تبليغات سوء خود ارادهها،ايمانها،عقيدهها، محبتها و پيوندها را سست مىكنند.
و شر حسودان.
از اين اجمال و تفصيل چنين استفاده مىشود كه عمدۀ شرور و آفات از همينجا سرچشمه مىگيرد و مهمترين منابع شر و فساد اين سه منبع است و اين بسيار پرمعنى و قابل تأمل مىباشد.
در اوّلين آيۀ سورۀ ناس مىخوانيم:قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النّٰاسِ .«بگو پناه مىبرم به پروردگار مردم».
بايد توجه داشت كه منظور از پناه بردن به خدا اين نيست كه انسان تنها با زبان اين جمله را بگويد،بلكه بايد با فكر و عقيده و عمل نيز خود را در پناه خدا قرار دهد،از راههاى شيطانى،برنامههاى شيطانى،افكار و تبليغات شيطانى،مجالس و محافل شيطانى،خود را كنار كشد و در مسير افكار و تبليغات رحمانى جاى دهد وگرنه انسانى كه خود را در معرض طوفان آن وسوسهها عملا قرار دهد،تنها با خواندن اين سوره و گفتن اين الفاظ به جايى نمىرسد.(ج ٤٦٢/٢٧ و ٤٧١.)
[*]قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ .«بگو پناه مىبرم به پروردگار سپيدۀ صبح»فلق١/.