و اسلام قابل بخشش است،همان‌طور كه بيشتر مسلمانان صدر اسلام،در آغاز مشرك بودند و سپس توبه كردند و خداوند گناه آنها را بخشيد،بنابراين شرك تنها گناهى است كه بدون توبه بخشيده نمى‌شود و اما با توبه كردن همۀ گناهان حتى شرك قابل بخشش است، چنان كه در سورۀ زمر آيۀ ٥٣ و ٥٤ مى‌خوانيم:

...إِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ وَ أَنِيبُوا إِلىٰ رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ ....

«...خداوند همۀ گناهان را مى‌بخشد،زيرا او بخشندۀ مهربان است و بازگشت به‌سوى خدا كنيد و توبه نماييد و تسليم فرمان او باشيد...» و اين كه بعضى از مفسران گفته‌اند:آمرزش همۀ گناهان در پرتو توبه به اصطلاح از قبيل«عام»است و قابل«تخصيص»مى‌باشد،صحيح نيست زيرا لسان اين آيات كه در مقام امتنان بر گنهكاران مى‌باشد و با تأكيدات مختلف همراه است قابل تخصيص نيست(به اصطلاح ابا از تخصيص دارد).

از اين گذشته اگر براستى كسى كه قتل عمدى از او سر زده بكلى از آمرزش خداوند مأيوس شود و براى هميشه(حتى پس از توبه مؤكد و جبران عمل زشت خود با اعمال نيك فراوان)در لعن و عذاب جاويدان بماند هيچ‌گونه دليلى ندارد كه در باقيماندۀ عمر اطاعت فرمان خدا كند و دست از اعمال خلاف و حتّى قتل نفسهاى مكرر بردارد و اين با روح تعليمات انبيا كه براى تربيت بشر در هر مرحله آمده‌اند چگونه سازگار است؟! در تواريخ اسلام نيز مى‌بينيم كه پيغمبر اكرم(ص)از گنهكاران خطرناكى همچون «وحشى»قاتل حمزة بن عبد المطلب گذشت فرمود و توبۀ او را پذيرفت و نمى‌توان گفت كه قتل نفس در حال شرك و ايمان آن‌قدر تفاوت دارد كه در يك حال بخشوده شود و در حال ديگر به‌هيچ‌وجه قابل بخشش نباشد.

اصولا همان‌طور كه گفتيم ما هيچ گناهى بالاتر از شرك نداريم و مى‌دانيم كه اين گناه نيز با توبه و پذيرش اسلام بخشوده مى‌شود چگونه مى‌توان باور كرد گناه قتل حتّى با توبه واقعى قابل بخشش نباشد.

ولى اشتباه نشود آنچه در بالا گفتيم به اين معنى نيست كه قتل عمد كار كوچك و كم‌اهميتى است يا به اين سادگى مى‌توان از آن توبه كرد،بلكه به عكس توبۀ واقعى از اين