كارهاى خدايى شباهت داشت،ولى هيچ‌يك از ناحيۀ او نبود،بلكه همه از ناحيۀ خدا انجام مى‌گرفت.او بنده‌اى بود سر بر فرمان خدا و هرچه داشت از طريق استمداد از نيروى لا يزال الهى بود.

در قرآن مجيد از«مسيح»به عنوان«كلمه»ياد شده است(آل عمران٤٥/)،اين تعبير در كتب عهد جديد نيز ديده مى‌شود.دربارۀ اين كه چرا به عيسى«كلمه»گفته شده در ميان مفسران سخن بسيار است،اما بيشتر به نظر مى‌رسد كه علت همان تولد فوق‌العادۀ مسيح مى‌باشد و يا به خاطر اين است كه قبل از تولد،خداوند بشارت او را در كلامى به مادرش داده بود و نيز ممكن است علت اين تعبير آن باشد كه«كلمه»در اصطلاح قرآن به معنى مخلوق به كار مى‌رود،مانند آيۀ ١٠٩ سورۀ كهف:«بگو اگر درياها به صورت مركب براى نوشتن كلمات پروردگار من شوند،آنها تمام مى‌شوند پيش ازآن‌كه كلمات پروردگار من تمام گردند،هرچند همانند آن درياها را بر آنها بيفزاييم».

در اين آيه منظور از«كلمات خدا»همان مخلوقات اوست و از آنجا كه مسيح(ع)يكى از مخلوقات بزرگ خدا بوده است اطلاق كلمه بر او شده كه در ضمن پاسخى به مدعيان الوهيت عيسى نيز بوده باشد.

اطلاق«مسيح»كه به معنى« مسح‌كننده»يا«مسح شده»است بر عيسى(ع)ممكن است از اين نظر باشد كه او با كشيدن دست بر بدن بيماران غير قابل علاج،آنها را به فرمان خدا شفا مى‌داد،چون اين افتخار از آغاز براى او پيش‌بينى شده بود خداوند نام او را قبل از تولد مسيح گذاشت.

و يا به خاطر آن است كه او را از ناپاكى و گناه مسح كرد و پاك گردانيد.

عيسى روحى است كه از طرف خدا آفريده شد(وَ رُوحٌ مِنهُ).اين تعبير كه در مورد آفرينش آدم و به يك معنى آفرينش تمام بشر نيز در قرآن آمده است اشاره به عظمت آن روحى است كه خدا آفريد و در وجود انسانها عموما و مسيح و پيامبران خصوصا قرار داد.

گرچه بعضى خواسته‌اند از اين تعبير سوءاستفاده كنند كه عيسى(ع)جزئى از خدا بود و تعبير«منه»را گواه بر اين پنداشته‌اند،ولى مى‌دانيم كه«من»در اين گونه موارد براى تبعيض نيست بلكه به اصطلاح«من»نشويه است كه بيان سرچشمه و منشأ پيدايش