شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٧٢ - فضل (سبأ١٠/ )
مىفرمايد:«ما به داود از فضل خود نعمتى بزرگ بخشيديم...»سبأ١٠/.
حضرت داود مشمول مواهب بسيارى چه در جنبۀ معنوى و چه در جنبۀ مادى از سوى پروردگار شده بود كه آيات قرآن گوياى آن است.
در يك جا مىگويد:«ما به او و فرزندش علم وافرى داديم و آنها گفتند خدا را سپاس كه ما را بر بسيارى از بندگانش فضل و برترى بخشيده است»نمل١٥/.
در جايى ديگر مخصوصا روى آگاهى از سخن گفتن حيوانات تكيه شده و به عنوان فضيلت بزرگ مطرح شده است:
«اى مردم سخن گفتن پرندگان به ما تعليم داده شده و از همه چيز به ما بهره داده،اين فضيلت آشكارى است(از سوى پروردگار)»نمل١٦/.
و نيز صوت و آهنگ بسيار زيبا و قدرت بر قضاوت عادلانه[*]،بخشى ديگر از اين فضل الهى محسوب مىشود و از همه مهمتر فضيلت نبوت و رسالت است كه خدا در اختيار داود گذاشت.
ديگر از فضايلى كه شامل حضرت داود شده،همصدا شدن كوهها و نيز همآواز شدن پرندگان با اوست كه هرگاه او ذكر و تسبيح خدا مىگفت،آنها نيز زمزمه سر مىدادند و آنچه در كمون و درون آنها بود آشكار مىگشت و زمزمۀ درونى به نغمۀ برونى تبديل مىشد (سبأ١٠/).
و از فضايل مادى كه در همين آيه آمده،آن است كه مىگويد:«ما آهن را براى او نرم كرديم[**]»،خداوند به صورت اعجاز مانندى روشن نرم كردن آهن را به داود تعليم داد و او توانست از آن مفتولهاى نازك و محكمى براى بافتن زره بسازد.(ج ٢٨/١٨- ٢٩.)
[*]اشاره به جملۀ«فصل الخطاب»(آيۀ ٢٠ سورۀ ص)است كه از آن به«قضاوت عادلانه»تعبيرشده است.
[**]...وَ أَلَنّٰا لَهُ الْحَدِيدَ.سبا١٠/.