شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٩٧ - تَغْرُبُ (كهف٨٦/ )
خوردن است.جمع غداء،«أغدية»است و در قرآن به صورت مفرد آمده است.(ج ٤٨٣/١٢،ج ٣٩٦/٢٤.)
غ ر ب
تَغْرُبُ:(كهف٨٦/.)[*]
از مادّۀ«غروب»به معنى«فرورفتن و پنهان شدن خورشيد»است،چنان كه در آيۀ ١٣٠ سورۀ طه مىخوانيم:...وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِهٰا...«...و قبل از طلوع خورشيد و قبل از غروب آن به ستايش پروردگارت تسبيح گوى...».
در اين آيه،«قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ»اشاره به نماز صبح و«قبل غروبها»اشاره به نماز عصر(يا اشاره به نماز ظهر و عصر است كه وقت آنها تا غروب ادامه دارد).
واژۀ«مغرب»به معنى هنگام غروب يا جاى غروب كردن است و در اصطلاح شرع موقعى است كه سرخى طرف مشرق كه بعد از غروب آفتاب پيدا مىشود از بالاى سر انسان بگذرد.تثنيۀ آن«مغربين»است كه در آيۀ ١٧ سورۀ الرحمن آمده است،آنجا كه مىگويد:
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ .«او پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است».
با توجه به اين آيه،خورشيد در هرروزى از ايام سال از نقطهاى طلوع و در نقطهاى غروب مىكند و به اين ترتيب به تعداد روزهاى سال مشرق و مغرب دارد،ولى با توجه به حد اكثر«ميل شمالى»آفتاب و«ميل جنوبى»آن در حقيقت دو مشرق و دو مغرب دارد و بقيه در ميان اين دو مىباشد.
بعضى دو مشرق و دو مغرب را در اين جا به طلوع و غروب خورشيد و طلوع و غروب ماه تفسير كردهاند،ولى معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد،بخصوص اين كه در بعضى از روايات اسلامى به آن اشاره شده است.(ج ٥٢٧/١٢،ج ٣٣٨/١٣،ج ١٢٠/٢٣.)
[*]...وَجَدَهٰا تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ ...«...(ذو القرنين در آنجا )احساس كرد كه خورشيد در چشمه(يادريا)ى تيره و گلآلودى فرومىرود ...»كهف٨٦/.