این شهر که در کنار آبشار رود اسپوکن قرار دارد، مرکز شهرستان اسپوکن است و پس از سیاتل، پر جمعیت‌ترین شهر ایالت واشینگتن به شمار می‌رود. از ١٨١٠م که شرکت نورث‌وِست در این محل یک پایگاه بازرگانی برپا کرد، رفت و آمد شکارچیان بدانجا افزایش یافت. اسپوکن در ١٨٧٢م مسکونی، و در ١٨٧٨م دارای طرح شهری منظمی شد. این شهر که نخست به نام بومیان سرخ‌پوست خود از قوم اسپوکن (در زبان بومیان به معنای مردم خورشید)، اسپوکن فالز (آبشار اسپوکن) نامیده می‌شد، پس از رسیدن راه آهن پاسیفیک شمالی به آنجا، گسترش یافت. نیروی برق‌آبی فراوان و منابع طبیعی سرشار اسپوکن، مانند ذخایر معدنی، جنگلهای انبوه و زمینهای کشاورزی، این شهر را به مرکز بازرگانی و ترابری در ناحیۀ معروف به «امپراتوریِ درون مرزی» ــ شامل شرق واشینگتن، شمال آیداهو، شمال شرق اُرِگان، غرب مونتانا، و جنوب بریتیش‌کلمبیا ــ تبدیل کرده است.
آتش‌سوزی مهیبی که در ١٨٨٩م رخ داد، بیشتر اسپوکن را ویران کرد. این شهر پس از بازسازی، در ١٩٠٠م با نام کنونی خود دوباره به عنوان شهر به ثبت رسید و صنایع فلزی، فراوری مواد خوراکی و تولید الوار در آن ایجاد شد. در این شهر چندین خانۀ اعیانی از دورۀ شکوفایی اقتصادی آغاز سدۀ ٢٠م برجای مانده است.
تـوسعـۀ معـادن منطقۀ کُردِلِن ــ شـامل معـادن طلا، نـقـره، اورانیم و مس ــ و نیز تکمیل پروژۀ سدِ گرَند کولی (١٩٤١م)، باعث رشد اقتصادی و صنعتی این شهر شد. ساخت پایگاه هوایی فِرچایلد در نزدیکی اسپوکن و ساخت کارخانه‌های تولید و نورد آلومینیم (طی جنگ جهانی دوم)، به اقتصاد این شهر کمک کرد. پارک ریوِرفرانتِ اسپوکن در ١٩٧٤م محل برپایی نمایشگاه جهانی ١٩٧٤م (اکسپو ٧٤) بود. بخشهایی از مرکز شهر یک «ناحیۀ تاریخی ملی» شناخته شده است.
دانشگاه گُندزاگا (١٨٨٧م)، کالج ویت‌وِرث (١٨٩٠م) و چندین کالج مقدماتی نیز در این شهر دایر است. راه رسیدن به گردشگاههای کوه اسپوکن (ارتفاع: ٧٩٣،١ متر) و نیز جنگلهای ملی کُلْویل و کانیکسو از اسپوکن می‌گذرد. میانگین ارتفاع این شهر از سطح دریا ٥٨٢ متر، و مساحت آن نزدیک به ١٥٠ کم‌٢ است.
جمع‌ (‌٢٠٠٠م) شهر: ٦٢٩،١٩٥ تن، ناحیۀ آماری مادر‌شهر: ٩٣٩، ٤١٧ تن؛ (برآورد ٢٠٠٥م) شهر: ح ٠٠٠، ١٩٧ تن.

مآخذ

EA, ٢٠٠٦;
EB, ١٩٨٦, ٢٠٠٨;
ME, ٢٠٠٨.
بخش جغرافیا