آراگون [ārāgon] ، لوئی (١٨٩٧-١٩٨٢م/١٢٧٦-١٣٦١ش)، شاعر، رمان‌نویس و مقاله‌نویس فرانسوی که از فعالان سیاسی و شارح کمونیسم بود. او توسط آندره برِتون، شاعر سوررئالیست با جنبشهای پیشگام، همچون دادائیسم آشنا شد و با فیلیپ سوپو و برتون، مجلۀ سوررئالیستی «ادبیات» را بنیان نهاد (١٩١٩م). نخستین اشعار او «آتش شادی» (١٩٢٠م) و «جنبش جاودانی» (١٩٢٥م) بود و او در پی آنها رمان «دهقان پاریسی» (١٩٢٦م) را نوشت.

در ١٩٢٧م، جست‌و‌جو برای یافتن ایدئولوژی جدیدی وی را به حزب کمونیست سوق داد و وقتی به مرحله‌ای رسید که بر فعالیتهای ادبی و هنری این حزب تأثیری مستمر گذاشت، نامش با نام حزب کمونیست درآمیخت. در ١٩٢٨م، با اِلْسا تریولۀ روس‌تبار (خواهر‌زن مایاکوفسکی شاعر) که الهام‌بخش او بود، ازدواج کرد. در ١٩٣٠م از اتحاد شوروی دیدار کرد و ٣ سال بعد، به سبب تعهدات سیاسی از سوررئالیستها جدا شد.
٤ جلد رمان بزرگش، «جهان واقعی» (١٩٣٣-١٩٤٤م) از دیدگاهی تاریخی مبارزۀ طبقاتی پرولتاریا را در جهت انقلاب اجتماعی ترسیم می‌کند. آراگون در رمان طولانی دیگر خود، «کمونیستها» (٦جلد،١٩٤٩-١٩٥١م) همچنان رئالیسم‌ سوسیالیستی سنتی را به کار گرفت. ٣ رمان بعدی او «هفتۀ مقدس» (١٩٥٨م)، «اعدام»(١٩٦٥م) و«سپیدی‌یا فراموشی» (١٩٦٧م) درواقع به‌طور غیرمستقیم زندگی‌نامۀ خود اوست که در دفاع از حزب کمونیست نوشته، و در آنها از شیوه‌های تازه‌تر رمان‌نویسی زمان خود استفاده کرده است.
اشعار مجموعه‌های «دلتنگی» (١٩٤١م) و «دیان فرانسوی» (١٩٤٥م)، مبیّن شور میهن‌پرستانۀ او ست و در اشعار «چشمان اِلسا» (١٩٤٢م) و «جز السا پاریسی نیست» (١٩٦٤م)، عشق خود را نسبت به همسرش که سیمای فرانسه را در چهرۀ او می‌بیند، اظهار کرده است. آراگون از ١٩٥٣ تا ١٩٧٢م، سردبیر هفته‌نامۀ کمونیستی هنر و ادبیات به نام «ادبیات فرانسه» بود. او که در ٧١ سالگی هنوز چهره‌ای تندرو بود، در ١٩٦٨م به تظاهرات خیابانی دانشجویان پاریسی پیوست و در ١٩٨١م نشان لژیون دونور فرانسه را گرفت. (١١٢)