اُژْرو [ožro]، پیِر ـ فرانسوا ـ شارل، دوکِ کاستیلیونه (١٧٥٧-١٨١٦م/ ١١٧١-١٢٣١ق)، افسر ارتش فرانسه که نبوغ نظامی او تحت فرماندهی ناپلئون به کسب یک رشته پیروزیهای نظامی برای این کشور در ایتالیا منجر شد.

اژرو پسرِ خدمتکار پاریسی فقیری بود؛ در ١٧ سالگی به مشاغل نظامی روی آورد، در چند ارتش خارجی خدمت کرد و در ١٧٩٢م به فرانسه بازگشت. او به سرعت ترقی کرد و در ١٧٩٣م فرماندهی لشکر مستقر در بخش شرقی کوههای پیرنه را برعهده گرفت. لشکر اژرو در ١٧٩٥م در حمله به ایتالیا شرکت کرد و پیروزی او در کاستیلیونه (٥ اوت ١٧٩٦) ناپلئون را متوجه ارزش او ساخت. اژرو کودتای ١٨ فروکتیدور (٤ سپتامبر ١٧٩٧) را ترتیب داد و سپس از سوی دیرِکتوار (هیئت مجریۀ انقلاب)، فرمانده سپاه هفتم ارتش راین شد. در ١٧٩٨م به نمایندگی و دبیری مجلس نمایندگان انتخاب شد. او با کودتای ١٨ برومرِ (٩ نوامبر ١٧٩٩) ناپلئون مخالفت کرد و از همین رو، از ١٨٠٠ تا ١٨٠٥م به منصبهایی کم‌اهمیت گمارده شد.
اژرو در ١٨٠٤م درجۀ مارشالِ فرانسه یافت و در ١٨٠٦م فرمانده یکی از سپاههای ارتش این کشور در نبرد یِنا شد. سپاه او در نبرد آیلاو (٧- ٨ فوریۀ ١٨٠٧) بر اثر گمراه شدن در بوران برف، نیمی از افراد خود را از دست داد. با این حال، ناپلئون در ١٨٠٨م به وی لقب دوک کاستیلیونه اعطا کرد و او را به فرماندهی در کاتالونیای اسپانیا گماشت که خیلی زود در آنجا شکست خورد. اژرو در ١٨١٠م به فرانسه فراخوانده شد و در ١٨١٢م در جبهۀ روسیه منصب کم‌اهمیتی به او دادند. سال بعد در آلمان به جنگیدن ادامه داد، اما پس از شکست در نبرد لایپزیگ، به فرانسه بازگشت.
اژرو که در حدود سال ١٨١٠م از جنگ خسته شده بود، پس از شکستِ دیگری در ١٨١٤م در لیون، به سختی از ناپلئون انتقاد کرد و پس از نخستین بازگشتِ خاندان بوربُن به پادشاهی (١٨١٤م) خود را سلطنت‌طلب نامید. لوئی هجدهم او را به سبب احساسات ضد ناپلئونی‌اش مورد لطف قرار داد. هنگامی که در ١٨١٥م بار دیگر آمادگی‌اش را برای خدمت به ناپلئون اعلام کرد، دیگر به او اعتنایی نشد. پس از نبرد واترلو، شاه به اژرو منصبی نداد و او دورانِ بازنشستگی خود را در املاکش در لا اوسه گذراند. (١٠٠)