اِریتْره، جِبْهۀ آزادی بَخْشِ خَلْق [ jebhe(a)-ye āzādī- baxš-e xalq-e erītre ] (از ١٩٩٤م/ ١٣٧٣ش: جبهۀ خلق برای مردم‌سالاری و عدالت)، جنبشی جدایی‌خواه که برای ایجاد کشور مستقل اریتره در شمالی‌ترین بخش کشور اتیوپی (حبشه) مبارزه کرد و در ١٩٩٣م به پیروزی دست یافت.
ناحیۀ تاریخی اریتره به عنوان بخشی خودگردان در ١٩٥٢م به اتیوپی پیوسته بود. «جنبش آزادی‌بخش اریتره» در ١٩٥٨م تأسیس شد و در ١٩٦١م جای خود را به «جبهۀ آزادی بخش اریتره» داد. هنگامی که هایْله سِلاسی، امپراتور اتیوپی به خودمختاری اریتره پایان داد و در ١٩٦٢م، آن را به عنوان استان به اتیوپی ضمیمه کرد، شمار اعضای این جبهه افزایش یافت.
«جبهۀ آزادی بخش اریتره» در دهه‌های ١٩٦٠ و ١٩٧٠م نبرد چریکی سازمان یافته‌ای را بر ضد حکومت اتیوپی به راه انداخت. جناحی از این جبهه برای تشکیل «جبهۀ آزادی بخش خلق اریتره» در ١٩٧٠م از آن جدا شد. «جبهۀ آزادی بخش خلق اریتره» توانست تسلط خود را بر بیشتر نواحی روستایی اریتره استوار سازد و تشکیلات حکومتی کارآمدی در آنها ایجاد کند. جنگی که در ١٩٨١م میان این دو جبهه و دیگر گروههای شورشی اریتره درگرفت، مانع از موفقیتهای نظامی بیشتر آنها شد، اما پس از آن، «جبهۀ آزادی‌بخش خلق اریتره» به عنوان گروه چریکی اصلی اریتره سربرآورد.
در اواخر دهۀ ١٩٨٠م، هنگامی که حمایت اتحاد شوروی از حکومت سوسیالیستی اتیوپی قطع شد، «جبهۀ آزادی‌بخش خلق اریتره» با گروههای چریکی استان تیگْره و دیگر بخشهای اتیوپی متحد شد؛ در ١٩٩١م، هنگامی که این گروهها حکومت مرکزی را واژگون کردند و پایتخت اتیوپی را گرفتند، این جبهه به طور جداگانه، حکومتی موقت برای اریتره تشکیل داد.
در آوریل ١٩٩٣ همه‌پرسی برای استقلال اریتره، زیر نظر سازمان ملل متحد برگزار شد و یک ماه پس از آن، این جبهه تأسیس کشور جدید اریتره را اعلان کرد. «جبهۀ آزادی بخش خلق اریتره» به منزلۀ بخشی از روند تبدیل شدن به حزب سیاسی حاکم بر اریتره، در فوریۀ ١٩٩٤ نام خود را به «جبهۀ خلق برای مردم سالاری و عدالت» تغییر داد. (١٥٤)