دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٠٣٤ - اسرنو
اسرنو
نویسنده (ها) :
بخش جغرافیا
آخرین بروز رسانی :
سه شنبه ٥ فروردین ١٣٩٩
تاریخچه مقاله
اُسُرنو \ osorno\ ، شهری در جنوب شیلی. این شهر که مرکز استان اسرنو است، در پیوستگاه دو رود داماس و رائوئه و ٦٤کیلومتری کرانۀ اقیانوس آرام، در قلب ناحیۀ موسوم به دریاچهها (لُس لاگُس) قرار دارد.
فاتحان اسپانیایی، به فرماندهی پِدرو دِ والدیویا، در ١٥٥٣م این شهر را در محل روستایی متعلق به بومیان سرخپوست بنیاد نهادند و آن را سانتا مارینا دِ گائِته نامیدند. سپس این محل متروک شد، تا اینکه گارثیا اورتادو دِ مِندوثا در ١٥٥٨م آن را بازسازی کرد و ثیوداد دِ سان ماتِئو دِ اُسُرنو نامید. اسرنو در ١٦٠٢م به دست سرخپوستان آرائوکانیایی ویران شد. این شهر پس از چند کوشش نافرجام، در ١٧٩٦م، به فرمان آمبروسیو اُ‘ایگینس (پدر برناردو اُ‘ایگینس مشهور)، دوباره مسکون شد.
هجوم مهاجران آلمانی در نیمۀ سدۀ ١٩م به اسرنو، رشد سریع این شهر را در پی داشت. این مهاجران بر فرهنگ و معماری شهر تأثیر بسیاری نهادند.
گشـایش راهآهن سانتیـاگو ـ پـوئِـرتـو مـونت در ١٨٩٥م از انزوای اسرنو کاست. این شهر مرکز دادوستد محصولات کشاورزی درههای حاصلخیز پیرامون خود به شمار میرود که در آنها کشت گندم و جو، دامپروری و جنگلداری رواج دارد. اسرنو از طریق راههای زمینی و رودخانهای به سان کارلوس دِ باریلوچه در آرژانتین نیز مرتبط است. صنایع اسرنو شامل آردسازی، چوببری، آبجوسازی، و تولید فراوردههای لبنی و گوشتی، و تجهیزات کشاورزی است. اسرنو دروازۀ ورود به ناحیۀ معروف به دریاچههای شیلی است که تفرجگاههای ساحلی و کوهستانی فراوانی در آن قرار دارد و از اینرو، صنعت گردشگری برای این شهر امتیازی اقتصادی به شمار میرود.
جمع (٢٠٠٢م): ح ٠٠٠‘١٣٢ تن.
مآخذ
EB, ١٩٨٦, ٢٠١٠;
ME, ٢٠٠٥;
MEL.
بخش جغرافیا