آرن در ایتِن تحصیل کرد و قرار بود رشتۀ حقوق را در پیش بگیرد، ولی با تمرینهای پنهانی خود چنان تسلطی در نواختن ویولن و سازهای شستی‌دار کسب کرد که پدرش از مخالفت با حرفۀ موسیقی او دست برداشت. آرن بجز مدت کوتاهی که از درسهای مایکل فِسْتینگ، رهبر بعدی ارکستر اپرای ایتالیا بهره‌مند شد، فردی خودآموخته بود. ذوق موسیقایی او عمدتاً با حضور مستمر در سالن اپرا شکل گرفت. او به خواهرش که بعدها خوانندۀ مشهوری شد، و همچنین برادرش آوازخوانی آموخت. آنها در نخستین اثر موسیقی وی برای صحنه، یعنی اپرای رُزامُند (١٧٣٣م) شرکت جستند. این اثر بر اساس منظومۀ اپرایی جوزف اَدیسِن و با شگردهای اپرای ایتالیایی تصنیف شده است و قطعۀ آوازی استادانۀ آن، «برخیز پیروزی، برخیز» تا ٤٠ سال بعد خوانده می‌شد.
آرن خیلی زود برای تصنیف قطعات موسیقی پس‌از نمایش و موسیقی متن نمایش در نمایش‌خانۀ دروری لِیْن به کار گمارده شد و پس از آهنگ‌سازی برای کُموس (١٧٣٨م)، اقتباس جان دالتِن از بالماسکۀ میلتِن، در مقام پیشوای آهنگ‌سازان غنایی انگلستان جای خود را مستحکم کرد. شیوۀ نغمه‌پردازی سبکبال، شادی‌بخش و روح‌نواز او در «آلفرد، یک بالماسکه» و «داوری پاریس» مشهود است. هر دو این نمایشها در ١٧٤٠م در اقامتگاه ولیعهد انگلستان در کلیوْدِن به اجرا گذارده شد. آهنگهایی که آرن در سالهای ١٧٤٠ و ١٧٤١م، به منظور احیای نمایش‌نامه‌های «هر جور دوست‌داری»، شب دوازدهم و تاجر ونیزی روی اشعار شکسپیر تنظیم کرد، نقطۀ اوج این شیوۀ آغازین وی به شمار می‌آید.
حدود سال ١٧٤٤م آرن آهنگ‌ساز نمایش‌خانه‌های دروری لین و واکْسهال گاردِنز شد و در طول دهۀ بعد چندین مجموعه ترانه منتشر ساخت. او در ١٧٥٩م از دانشگاه آکسفرد دکتری موسیقی گرفت و دو سال پس از آن اوراتوریوی جودیث، و به دنبال آن اپرای «اردشیر» (١٧٦٢م) را تصنیف کرد که تا اوایل قرن ١٩م همچنان اجرا می‌شد.
آرن در دهۀ آخر عمرش منظومۀ گریک به مناسبت جشنوارۀ بزرگداشت شکسپیر در اِسترَتفِرد (١٧٦٩م) را به موسیقی درآورد و نیز برای اپرای «شاهزادۀ پریان» (١٧٧١م) و نمایش‌نامه‌های اِلْفرایدا (١٧٧٢م) و کاراکْتاکوس (١٧٧٦م)، اثر ویلیام مِیْسِن آهنگ ساخت.
شیوۀ نغمه‌پردازی آرن در آغاز کار طبیعی و ظریف بود و حکایت از نوعی تأثیرپذیری از موسیقی اسکاتلندی، ایرلندی و ایتالیایی می‌کرد. آثار بعدی او بیشتر شبیه به موسیقی ایتالیایی و پُر از زینت شد، گر چه آرن در سالهای آخر عمر نوعی اپرای فکاهی (اپرابوفا) به وجود آورد که طلیعۀ اپراهای سالیوِن در سدۀ ١٩م بود. او همانند پِرسِل، گنجینۀ آوازهای انگلیسی را غنی ساخت. (١٩٣)