آرْثِر [ārser]، چِسْتِـر اَلِن (١٨٣٠ - ١٨٨٦م/١٢٤٦ - ١٣٠٤ق)، بیست و یکمین رئیس‌جمهور ایالات متحدۀآمریکا(١٨٨١-١٨٨٤م). او از میان نامزدهای انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه سال ١٨٨٠م، به معاونت رئیس‌جمهور انتخاب، و با ترور شدن رئیس جمهور جیمز گارْفیلد، جانشین او شد.

آرثر که در١٨٥٤م در کانون وکلای نیویورک پذیرفته شد، از هواداران سرسخت الغای بردگی بود وشهرتش‌را درآغازبا دفاعی موفقیت‌آمیز از درخواست‌آزادی برده‌ای به‌دست آورد که اربابش او را موقتاً به ایالت‌آزاد نیویورک آورده‌بود. آرثر در دهۀ١٨٥٠م به جمهوری‌خواهان پیوست و درسیاست محلی‌به فعالیت پرداخت و طی جنگ‌داخلی فرمانده کل سررشته‌داری نیروهای ایالتی بود.
وی در ١٨٦٣م کار وکالت خود را از سر گرفت و به سناتور راسْکو کانْکلینگ، رئیس حزب جمهوری‌خواه نیویورک پیوست. آرثر مدتی نیز رئیس گمرک بندر نیویورک بود که در ١٨٧٨م از سوی هیز، رئیس جمهور جدید برکنار شد.
در ١٨٨٠م آرثر در مقام نمایندۀ کنوانسیون ملی حزب جمهوری‌خواه به منظور تجدید نامزدی گرانت برای ریاست جمهوری، با کانکلینگ و هواداران گرانت همکاری کرد. با پیروزی جیمز گارفیلد، مقام معاونت ریاست جمهوری به آرثر پیشنهاد شد، ولی نامزدی او از پشتیبانی مردم برخوردار نشد. وقتی در همان اوایل کار، در کشمکشی جدی با گارفیلد بر سر حق انتصاب مقامات دولتی شهر نیویورک، او آشکارا جانب کانکلینگ را گرفت، این احساس پیدا شد که او در مقام فرد دوم مملکت به قدر کافی بی‌طرف نیست.
آرثر در سپتامبر ١٨٨١ به مقام ریاست جمهوری دست یافت. او در ١٨٨٢م با وتو کردن لایحۀ اعتبار ١٨ میلیون دلاری برای رودخانه‌ها و لنگرگاهها که اجرای طرحهای مربوط به آن می‌توانست حمایت سیاسی زیادی برای وی به دنبال داشته باشد، استقلال رأی غیرمنتظره‌ای از خود نشان داد. آرثر به ویژه با حمایت از قانون پِندِلتِن (١٨٨٣م) که نظام خدمات اداری با انتصابات و ترفیعات براساس لیاقت در شماری از ادارات ایجاد کرد، مخالفانش را شرمسار، و دوستانش را ناخشنود ساخت. او نخستین رئیس‌جمهور پس از جنگ داخلی بود که به نیروی دریایی توجه کرد و اقداماتش سرآغاز بازسازی قدرت دریایی آمریکا شد. (١٠٠)