آزادی، مُجَسَّمه -ye āzādī](a)[mojassame (عنوان رسمی: آزادی جهان‌افروز)، مجسمۀ عظیمی در جزیرۀ آزادی در خلیج علیای نیویورک، یادبود دوستی ملتهای ایالات متحده و فرانسه. این‌مجسمه که با پایه‌اش٩٣متر ارتفاع دارد، مجسمۀ زنی است که مشعلی به دست راست افراختۀ خود گرفته، و در دست چپش لوحی است به تاریخ ٤ ژوئیۀ ١٧٧٦ که «اعلامیۀ استقلال» آمریکا در آن تصویب شده است و «روز استقلال» خوانده می‌شود. آسانسوری بازدیدکنندگان را به تراسی که بر فراز پایۀ مجسمه قرار دارد، می‌برد. درون مجسمه نیز پلکان مارپیچی وجود دارد که به تماشاگاهی که در تاج سر مجسمه ساخته شده است، می‌رسد. «موزۀ مهاجرت آمریکا» در پای این مجسمه قرار دارد.
پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، ادوار دو لابوله، مورخ فرانسوی ساختن مجسمه را پیشنهاد داد. فرانسویان کمکهای مالی گرد آوردند و ساختن مجسمه در ١٨٧٥م به سرپرستی فرِدریک اُگوست بارتولدی پیکرتراش در فرانسه آغاز شد. مجسمه را با چکش‌کاری ورقهای مسی ساختند و بر چارچوبی شامل ٤ ستون فولادی عظیم که آلکسـاندر ـ گوستاو اِفِل (ایفل) طراحی کرده بود، سوار کردند. قطعه‌های مجسمۀ تمام شده را که ٤٦ متر ارتفاع و ٢٢٥ تن وزن داشت، در ١٨٨٥م از هم جدا کردند وآنها را با کشتی به نیویورک فرستادند. پایۀ مجسمه که در فورت وود، در جزیرۀ بِدْلو ساخته شده بود، بعداً تکمیل گردید. مجسمه را بر پایۀ آن سوار کردند و رئیس‌جمهور کلیوْلند آن را در ٢٨ اکتبر ١٨٨٦ رسماً افتتاح کرد.

در میانۀ دهۀ ١٩٨٠م، پس از آنکه بررسی دقیق مجسمه نشانه‌هایی از فرسودگی و پوسیدگی را آشکار ساخت، کمیته‌ای مرکب از شهروندان فرانسوی و آمریکایی هزینۀ مرمت آن را تأمین کرد.
کار ادارۀ مجسمه در آغاز به دست هیئت مدیرۀ فانوسهای دریایی آمریکا بود، زیرا مشعل آن را در دریانوردی مفید می‌دانستند. در ١٩٠١م ادارۀ آن به وزارت جنگ منتقل شد، زیرا فورت وود در آن زمان پایگاهی نظامی بود. در ١٩٢٤م آن را از یادمانهای ملی شمردند. پایگاه فورت وود در ١٩٣٧م به کار خود پایان داد و بقیۀ جزیره نیز جزئی از یادمان ملی شد.
در ١٩٥٦م جزیرۀ بدلو به جزیرۀ آزادی موسوم گردید و در ١٩٦٥م جـزیـرۀ اِلیس در نـزدیـکـی آن ــ که قبلاً مـحـل ورود مهـاجران بـود ــ بـه مجموعـۀ یـادمان منضم شد و مساحت کل مجموعه به ٦٣/ ٢٣ هکتار رسید. (١٠١)