اِستون \ [e]sto(ow)n\ ، نیکُلاس (ح١٥٨٦-١٦٤٧م/ ح ٩٩٤-١٠٥٧ق)، پیکرتراش، سنگ‌کار و معمار انگلیسی. او که برجسته‌ترین پیکرتراش انگلیسی در اوایل سدۀ ١٧م به‌شمار می‌رود، بیشتر به‌سبب تندیسهای واقع‌گرایانه‌ای شناخته می‌شود که برای آرامگاهها می‌ساخت.
استون در استان دِوِن در جنوب غربی انگلستان زاده شد و گفته شده، که پدرش سنگ‌بُر بوده است. او در انگلستان آموزش دید و در ١٦٠٦م به آمستردام رفت و، به‌عنوان استادکار، نزد هِـندریک دِ کِیزِر، پیکرتراش و معمار سرشناس هلندی، به کار پرداخت. استون در ١٦١٣م با دختر دِ کیزر ازدواج کرد و به انگلستان بازگشت. او خیلی زود سفارشهای بسیاری برای ساخت تندیس گرفت و از دهۀ ١٦٢٠م به‌عنوان بهترین پیکرتراش انگلستان شناخته می‌شد. وی خود را به‌عنوان سنگ‌کار و بنّایی برجسته نیز مطرح کرد، به‌گونه‌ای که از ١٦١٩ تا ١٦٢٢م در ساختمان میهمانیهای سلطنتی (بَنکوئیتینگ هاوس)، که اینیگو جونز، معمار انگلیسی، در کاخ وایت‌هالِ لندن می‌ساخت، سرپرست سنگ‌کاران بود و در ١٦٣٢م نیز سرپرست سنگ‌کاران و بنّایان سلطنتی شد.
استون نخست در پیکرتراشی به سبک ناتورالیسم گرایش داشت. این گرایش در یادمان سِر چارلز ماریسِن (١٦١٩م) در کلیسای سِنت مِری، واقع در واتفِردِ هارفِردشِر، آشکار است. همکاری با اینیگو جونز، که پیرو نوکلاسیسیسم بود، و مرمت تندیسهای باستانی یونانی و رومی در مجموعۀ شاه چارلز یکم، استون را با کلاسیسیسم آشنا ساخت و سبک ناتورالیستیِ آغازین او را به سبک کلاسیک نزدیک کرد. نمونۀ این تحول را در یادمان فرانسیس هالیس (١٦٢٢م) در کلیسای وِست‌مینستِر اَبی می‌توان دید. این نخستین تندیس انگلیسیِ دارای زره رومی بود. از دیگر نمونه‌های کارهای کلاسیک او یادمان لیتِلتِن (١٦٣٤م) در کالج مادلین در آکسفِرد است.
استون فردی نوآور بود و پایه‌های گردی که برای پیکره‌هایش به‌کار می‌برد، در آن زمان سابقه نداشت. در کارگاه بزرگ او انواع پیکره‌ها و یادمانها برای مزار یا تزیین ساخته می‌شد، از لوحهای یادبود گرفته، مانند لوح یادبود ادمند اسپنسر (١٦٢٠م) در کلیسای وست‌مینستر اَبی، تا پیکره‌های نیم‌تنه، زانوزده یا خوابیده. بیش از ٨٠ اثرِ برجامانده از او بیشتر از رخام، مرمر و دیگر سنگها ساخته شده‌اند.
دانسته‌های ما از شیوۀ کار استون فراوان است و این به سبب برجا ماندن دفتر یادداشتهای او از ١٦١٤ تا ١٦٤١م و نیز دفتر حسابداری او در سالهای ١٦٣١ تا ١٦٤٢م است.

مآخذ

CE, ٦th edition;
CODAA;
DA;
EA, ٢٠٠٦;
EB, ٢٠٠٨;
GLE ;
ME, ٢٠٠٥;
OCA;
YDAA.
بخش هنر و معماری جهان