دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٨٨٤ - استوارت، جزیره
استوارت، جزیره
نویسنده (ها) :
بخش جغرافیا
آخرین بروز رسانی :
شنبه ٢ فروردین ١٣٩٩
تاریخچه مقاله
اِستوارت، جزیرۀ \ jazire-ye [e]stu[v]ārt\ ، جـزیـرهای کوهستانی و سومین جزیرۀ بزرگ نیوزیلند. این جزیره در جنوب غربی اقیانوس آرام و نزدیک انتهای جنوبی «جزیرۀ جنوبی» (ساوث آیلند) قرار دارد. جزیرۀ استوارت کموبیش مثلثشکل، و طول و عرض آن٧٠ در٤٠ کم ، و مساحت کل آن ٧٤٦‘١ کم٢ است. این جزیره بهطورکلی تپهماهوری (مرتفعترین نقطۀ آن کوه اَنگلِم با ٩٨٠ متر ارتفاع)، پوشیده از جنگل و بادخیز است و ١/ ١٦٤ کم از خط ساحلی آن را خلیج پَتِرسِن (در شرق)، بندر پِگِسِس (در جنوب) و خلیجهای داوبوی و مِیسِن (در غرب) پوشاندهاند. جزایر کوچک متعددی، موسوم به ماتِن بِرد، در نزدیکی ساحل آن قـرار دارند.
ایـن منطقـه را در ١٧٧٠م ناخدا جِیمز کوک، کـه گمان میکرد آنجا شبهجزیره است، مشاهده کرده بود. این تصور ابتدایی را ناخدا ویلیام استوارت، یکی از صیادان نهنگ و خوک آبی، که در آن زمان از جزیره دیدن کرده بود، در ١٨٠٩م با بررسیهای خود رد کرد. بریتانیاییها در ١٨٦٤م این جزیره را از مائوریهای بومی خریدند. از سال ١٨٦٧ تا دهۀ ١٨٩٠م، کاوشهایی برای یافتن طلا و قلع در آنجا صورت گرفت که بینتیجه ماند.
جمعیت جزیرۀ استوارت اندک است و معاش اهالی از گردشگران تابستانی، صید صدفهای خوراکی و خرچنگ دراز تأمین میشود. این جزیره با بلاف، واقع در «جزیرۀ جنوبی»، بهواسطۀ گذرگاهی آبی در ارتباط است؛ این گذرگاه آبی حدود ٢٧ کم عرض دارد و با عبور از تنگۀ فُوو در خلیج هافمون (اُبَن سابق)، که دارای بیشترین جمعیت ثابت در جنوبیترین نقطۀ نیوزیلند است، به خشکی میرسد. شهر اُبَن، در ساحل شمال شرقی جزیره، مهمترین شهر آن بهشمار میآید.
جمع (٢٠٠١م): ٣٨٧ تن.
مآخذ
EA, ٢٠٠٦;
EB, ١٩٨٦, ٢٠٠٨;
ME, ٢٠٠٩.
بخش جغرافیا