دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٦٢٩ - اسپونتینی
اسپونتینی
نویسنده (ها) :
بخش موسیقی
آخرین بروز رسانی :
چهارشنبه ٢٣ بهمن ١٣٩٨
تاریخچه مقاله
اِسپونتینی \ [e]spontini\ ، گـاسپـاره لـوئیجـی پـاچیفیکـو (١٧٧٤-١٨٥١م/ ١١٨٨-١٢٦٧ق)، رهبر ارکستر و آهنگساز ایتالیایی. اپراهای آغازین او، بهویژه شاهکارش «لا وِستاله» (١٨٠٧م)، نمودار روحیۀ عصر ناپلئونی، و پلی میان اپراهای کریستف گلوک و ریشارد واگنِر است. او چهرۀ شاخص اپرای جدّی فرانسوی در دو دهۀ آغازین سدۀ ١٩م به شمار میرود.

اسپونتینی در ١٧٩١م وارد کنسرواتوار (مدرسۀ موسیقی) پیِتا دِئی تورکینی در ناپل شد. نزد نیکُلا سالا و جاکومو تریتّو هنرآموزی کرد و پس از آن، نخستین اپرایش با عنوان «یکدندگی خانمها» در رم اجرا شد (١٧٩٦م). موفقیت این اپرا او را بر آن داشت که در دوران اقامتش در رم همچنان به تصنیف اپراهای کمیک بپردازد. معروفترین اثر این دوره از کار او «دلاوریِ مسخره» (١٧٩٨م) بود. اسپونتینی پس از آن در پاریس اقامت گزید و در آنجا با اپرای «میلتِن» (١٨٠٤م) به شهرت رسید. او با تأثیرپذیری از آهنگسازان فرانسوی، اثر دراماتیک «لا وِستاله» (دوشیـزۀ وِستا) را تصنیف کرد که او را در سراسر اروپا به شهرت رساند. او برای تصنیف این اثر جایزهای از ناپلئون دریافت کرد.
اسپونتینی در ١٨١٠م در اپرای ایتالیایی، در پاریس، رهبر ارکستر شد، اما ٢ سال بعد این کار را رها کرد و به دعوت فریدریش ویلهلم سوم، شاه پروس، به آنجا رفت. او در برلین رهبر ارکستر شد و تا اندکی پس از درگذشت شاه در ژوئن ١٨٤٠م، این سمت را حفظ کرد. او سپس به پاریس بازگشت و در ١٨٤٨م، هنگامی که شنوایی خود را از دست داده بود، به ایتالیا برگشت و همانجا درگذشت.
اسپونتینی افتخارات فراوانی به دست آورد، از جمله دریافت عنوان کُنته دِ سانت‘ آندرِئا از پاپ، عضویت در انستیتوی فرانسه و فرهنگستان برلین، و دریافت عنوان شهسواری پروس. برخی از دیگر اپراهای مهم او عبارتاند از « اُلیمپیه» (١٨١٩م)، «نورْمَحَل» (١٨٢٢م) و « آگنِس فون هوهِنشتاوفِن» (١٨٢٩م).
مآخذ
CE, ٦th edition;
EA, ٢٠٠٦;
EB, ٢٠٠٨;
NGDMM.
بخش موسیقی