دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٥٦٢ - آقانجفی اصفهانی
آقانجفی اصفهانی
نویسنده (ها) :
محمد کاظم موسوی بجنوردی
آخرین بروز رسانی :
یکشنبه ١٨ خرداد ١٣٩٩
تاریخچه مقاله
آقانجفی اصفهانی \āqā-najafī-ye esfahānī\، محمدباقر (١٢٣٤-١٣٠١ ق / ١٨١٩-١٨٨٤ م)، فقیه و اصولی امامی، شهره به حُسن اخلاق و پرهیزکاری. آقانجفی ابتدا در اصفهان، و سپس در عراق درس خواند. فقه را در نجف، نزد داییاش، شیخ حسن کاشفالغطاء، و شیخ محمدحسن صاحبجواهر، و اصول را نزد شیخ مرتضى انصاری آموخت (مدرس، ٣ / ٤٠٤؛ امینی، ٣٥٠؛ معلم، ٣ / ١٠٠٧؛ مهدوی، ١٦٠). او سرانجام به اصفهان بازگشت و در مسجد شاه بر مسند پدر نشست و حوزۀ درس تشکیل داد. فضلایی مانند سید اسماعیل صدر، سید محمدکاظم یزدی طباطبایی، شیخ شریعت اصفهانی و فرزندش شیخ محمدتقی، که در زمان حیات پدر شهرت و نفوذ یافت، نزد وی تلمّذ کردند (قمی، ٤٠٩-٤١٠). از تألیفات او میتوان به لبّ الفقه، رسالۀ حُجّیّة الظن الطریقی و لبّ الاصول اشاره کرد (آقابزرگ، الذریعة، ١٨ / ٢٨٢، ٢٨٧، طبقات ... ، ١ / ١٩٩).
آقانجفی اصفهانی همچنین درزمینۀ فعالیتهای دینی و اجتماعی به چنان قدرتی بدل شد که بر اجرای حدود شرعیه توانا گردید، به نحوی که شماری از بابیها به فرمان او به قتل رسیدند. نیز در اجرای حدود شرعیه قاطعیتی تمام داشت، چنانکه در یک روز حکم اعدام ٢٧ تن را صادر کرد (قمی، ٤٠٩؛ مدرس، همانجا).
مآخذ
آقابزرگ، الذریعة؛
همو، طبقات اعلام الشیعة، مشهد، ١٤٠٤ ق؛
امینی، عبدالحسین، شهداء الفضیلة، قم، دارالشهاب؛
قمی، عباس، الفوائد الرضویة، تهران، ١٣٢٧ ش؛
مدرس، محمدعلی، ریحانة الادب، تبریز، ١٣٤٦ ش؛
مهدوی، مصلحالدین، تذکرة القبور، اصفهان، ١٣٤٨ ش.
کاظم موسوی بجنوردی (دبا)