آسانْسیون [āsānsiyon] (در انگلیسی: اِسِنشِن)، جزیره‌ای متعلق بـه بریتانیـا در اقیانوس اطلس جنوبی که٨٨ کمـ ٢ وسعت دارد و به مستعمرۀ سِنت هلن (سِنت هلنا)، واقع در ١١٠٠ کیلومتری جنوب شرقی آن وابسته است. به جز در بلندیهای گرین ماونتِین (کوه سبز) به ارتفاع ٨٥٩ متر که میوه و سبزی کشت، و دام پرورش داده می‌شود، بیشتر سطح جزیره پوشیده از بقایای دهانه‌ها، و جریان وسیع گدازه‌های آتش‌فشانی است. این جزیره فاقد جریان سطحی است، هرچند در آبگیرهای بازمانده از سدۀ ١٩م، واقع در گرین ماونتین، مقداری آب شیرین به دست می‌آید، اما دستگاههای آب شیرین‌کن تأمین‌کنندۀ اصلی آب آشامیدنی جزیره به شمار می‌روند. سواحل ماسه‌ای جزیره که فاقد حفاظ آبسنگهای مرجانی است، در معرض خیزابهای شدید اقیانوسی قرار دارد، اما در عین حال، محلی مناسب برای تخم‌گذاری لاک‌پشتهای سبز است که در سطح جهانی با خطر انقراض روبه‌رو هستند.
این جزیره در ١٥٠١م و در روز عید عروج مسیح١، توسط دریانوردی پرتغالی کشف شد، اما تا ١٨١٥م خالی از سکنه بود. در این سال، نیروی دریایی بریتانیا در آنجا مستقر شد تا مانع از فرار ناپلئون از سنت هلن شود. اقتصاد جزیره متکی بر تسهیلات و تأسیسات ارتباط مخابراتی است که در اختیار شرکت مخابرات کابلی و بی‌سیم، بنگاه سخن پراکنی بریتانیا (بی‌بی‌سی)، ادارۀ ملی هوانوردی و فضای ایالات متحده (ناسا)، نیروی هوایی ایالات متحده، نیروی هوایی سلطنتی (بریتانیا) و سازمانهای اطلاعاتی بریتانیا و ایالات متحده قرار دارد. حدود نیمی از جمعیت جزیره را کارگران قراردادی سِنت هلنی تشکیل می‌دهند و بقیۀ ساکنان، به‌جز حدود ٢٠٠ نفر آمریکایی، تبعۀ بریتانیا هستند. پایگاه هوایی وایْدِوِیک که در جنگ جهانی دوم توسط آمریکاییها ساخته شد، در پیروزی بریتانیا در جنگ جزایر فالکلند در ١٩٨٢م نقشی اساسی داشت. امکان سفر به آسانسیون محدود است، البته قایقهای بادبانی خصوصی با مجوز مدیر جزیره، می‌توانند به مدت ٣ روز در آنجا توقف کنند. مرکز جزیره سکونتگاه جُرج‌تاون است که بنابر برآورد ٢٠٠٧م، ٥٠٢ تن جمعیت دارد.
جمع‌ ‌(‌برآورد ٢٠٠٧م): ٠٠٣،١ تن. (١٠٥)