دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٣٣٢ - آزوی
آزوی
نویسنده (ها) :
آخرین بروز رسانی :
یکشنبه ١ دی ١٣٩٨
تاریخچه مقاله
آزْوی [āzvī]، یا اُسْویو (٦١٢-٦٧٠م)، شاه آنگلوساکسونِ نُرثامْبْریا(٦٥٥-٦٧٠م)در دوران سلطۀ نرثامبریاییها بر انگلستان.
پـدرش، شـاه اِثِلفریـد (د ٦١٦م)، بـر بِـرنیشیـا و دِئیرا ــ دو مملکت کهن نرثامبریایی ــ فرمانروایی کرده بود، اما پس از مرگ شاه آزولد، برادر آزوی، در ٦٤١م، نرثامبریا بار دیگر تجزیه شد و آزوی فرمانروای برنیشیا گردید. وی مدت ١٣ سال تابع پِندا، شاه مِرشا، بود. سرانجام در ٦٥٥م پندا به برنیشیا حمله کرد و در نبرد وینْوِد، نزدیک لیدز در غرب یورکشِر کنونی، به دست نیروهای آزوی به قتل رسید. آن گاه آزوی نرثامبریا را از نو متحد کرد و خود والاترین خاوند جنوب انگلستان گردید. وی مرشای شمالی را ضمیمۀ قلمرو خود کرد، اما مرشای جنوبی را به پیدا، پسر پندا، بخشید. پیدا در ٦٥٦م به قتل رسید و شورش اشراف مرشایی در ٦٥٧م به فرمانروایی آزوی در جنوب انگلستان خاتمه داد.
آزوی که مسیحی ثابت قدمی بود، در سالهای٦٦٣-٦٦٤م، در انجمن کلیسایی ویتبی به رفع اختلافهای موجود بین شیوههای نیایش رایج در کلیساهای سلتی و کلیسای رم کمک کرد. پس از مرگ وی پسرش اِگفرید (اِجفریذ) جانشین وی شد. (١٠٨)