دانشنامه ایران - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٢٥٩ - ازاکی کویو
ازاکی کویو
نویسنده (ها) :
آخرین بروز رسانی :
دوشنبه ٢ دی ١٣٩٨
تاریخچه مقاله
اُزاکیْ کویو [ozākī koyo]، نام مستعار ازاکی تُکوتارو (١٨٦٩-١٩٠٣م\ ١٢٨٥-١٣٢١ق)، داستاننویس، مقالهنویس و شاعر هایکوسرای ژاپنی و یکی از پیشگامان ادبیات نوین ژاپن. کویو در ١٨٨٥م، با گروهی از دوستان خود، انجمن ادبی و مجلۀ کِنْیوشا را بنیاد نهاد که به مدت ٢٠ سال نفوذ عمدهای در تحول رمان داشت. او با پژوهش در ادبیات دورۀ تُکوگاوا (١٦٠٣-١٨٦٧م) علاقۀ عمیقی به ایهارا سائیکاکو، نویسندۀ سدۀ ١٧م پیدا کرد و با آمیختن شیوۀ احساس و درکِ او با زیبـایـی ـ شناسیِ شعرِ خود، سبک واقعگرایی رمانتیک را ایجاد کرد.

کویو در جنبش برای آفرینشِ زبان ادبیِ محاورهایِ نو فعالیت میکرد. سبک استادانهاش برای مضمونهای عاشقانه و توصیف زنان بسیار مناسب بود. آثار آغازین وی از قبیل «اعترافات عشقی دو راهبه» (١٨٨٩م) و «بالش خوشبو» (١٨٩٠م) علاقۀ او را به ادبیات سدههای١٧و ١٨م آشکار میکند. او بعداً در «اشکها و پشیمانیها» (١٨٩٦م) و «دل» (١٩٠٣م)، روحیۀ واقعگرایانهتری از خود نشان داد. شاهکار او «دیو زرین» (١٨٩٧-١٩٠٢م) تاوان اجتماعیِ امروزی شدن را در موقعیتی ترسیم میکند که قدرت پول بر مهربانی و مسئولیت اجتماعی چیره میشود. از میان نویسندگان جوانی که رهنمود کویو را مشتاقانه دنبال کردند، دو تن از نامورترین شاگردان او، ایزومی کیوکا، نویسندۀ رمانتیک داستان کوتاه و تُکودا شوسِئی، رماننویس طبیعتگرا هستند. (١١٢)