اِسکات \ [e]skāt\ ، سِر جُرج گیلبِرت (١٨١١- ١٨٧٨م/ ١٢٢٦- ١٢٩٥ق)، معمار انگلیسی. او یکی از پرکارترین و نیز موفق‌ترین نمایندگان سبک «احیای گوتیک» در دورۀ ملکه ویکتوریا بود و بناهای گوتیک بسیاری را نیز بازسازی کرد.
اسکات در باکینگِم‌شِر زاده‌ شد و نزد معماری از اهالی لندن ‌به شاگردی پرداخت. او در ١٨٣٨م نخستین کلیسای خود را طراحی کرد، ولی هنرآموزی واقعی‌اش با مطالعۀ آثار پیوجین دربارۀ معماری سده‌های میانه آغاز شد که نخستین ثمرۀ آن، طراحی بنای یادبود شهید (١٨٤١م) در آکسفرد بود. او همچنین به مطالعۀ الگوهای معماری گوتیک فرانسوی، آلمانی و البته انگلیسی پرداخت و در آثار خود از آنها تقلید کرد.
اسکات در ١٨٤٤م در مسابقۀ طراحی کلیسای قدیس نیکُلای در هامبورگ، با طرحی برگرفته از سبک گوتیک آلمان در سدۀ ١٤م، برنده شد. این کلیسا، که ساختش از ١٨٤٥ تا ١٨٨٠م به درازا کشید، در جنگ جهانی دوم آسیب فراوان دید و تنها، برج آن برجا ماند. طراحی این کلیسا کار حرفه‌ای اسکات را رونق بخشید و برایش شهرتی بین‌المللی به ارمغان آورد.
بنای یادبود شاهزاده اَلبرت (١٨٦٣-١٨٧٢م)، واقع در هاید پارک لندن، و هتل بزرگ میدلَند (ساخته‌شده در ح ١٨٧٢م، که سپس هتل سِنت پَنکرِس نامیده شد)، در کنار ایستگاه سنت پنکرس در لندن، از نامدارترین آثار اسکات به‌شمار می‌روند. از آنجا که اسکات سازمان‌دهنده و مدیر بزرگ‌ترین دفتر معماری انگلستان در آن زمان بود، طراحیهای شخص او را به‌سختی می‌توان بازشناخت.
آوازۀ اسکات بیشتر به پرکاری‌اش، به‌ویژه در مرمت و بازسازی بناها و کلیساهای قدیمی، برمی‌گردد. او کار خود را با بازسازی کلیسای جامع ایلی (١٨٤٧م) و کلیسای وِست‌مینستِر اَبی، که بعدها در آنجا به خاک سپرده شد، آغاز کرد و طی ٤٠ سال، کار ساخت یا بازسازی نزدیک به ٨٥٠ بنا، دربرگیرندۀ ٥٠٠ کلیسا، ٣٩ کلیسای جامع و دِیر، و ٢٥ دانشگاه و کالج را به انجام رساند.
بازسازی کلیساها و دیرهای فراموش‌شدۀ قرون وسطایی، به‌عنوان یکی از وجوه احیای سبک گوتیک، در سدۀ ١٩م نیز موضوعی بحث‌انگیز بود؛ از این رو، بازسازی بناهای تاریخی مشهوری مانند کلیساهای جامع ایلی، سالزبِری و لیچ‌فیلد، و کلیسای وست‌مینستر ابی به دست اسکات موافقان و مخالفان بسیاری داشته است.

اسکات در ١٨٧٢م، پس از تکمیل کردن بنای یادبود شاهزاده اَلبرت، عنوان سِر دریافت کرد. او شیفتۀ معماری سده‌های میانه بود و این احساسش در چند کتابی که دربارۀ معماری نوشته، آشکار است. پسر و نوۀ او نیز هردو معمار بودند که دومی نامدارتر است.
سِر جایلز گیلبِرت اسکات (١٨٨٠-١٩٦٠م/ ١٢٥٩-١٣٣٨ش)، نوۀ سر جرج گیلبرت اسکات، یکی از معماران برجستۀ انگلیسی میان دو جنگ جهانی بود که ساختمانهای بسیاری را به سبکی التقاطی از شیوه‌های تاریخیِ ساده‌شده، موسوم به سبک سنت‌گرایی سدۀ ٢٠م، پدید آورد. او می‌کوشید بر شکاف عمیق میان سنت‌گرایی و مدرنیسم پل بزند.
جایلز در لندن زاده شد. او نیز همانند پدربزرگش، در اصل، کلیساساز بود. جایلز در ١٩٠٣م، هنگامی که تنها ٢٣ سال داشت و هنوز کارآموز بود، در مسابقۀ طراحی کلیسای جامع اَنگلیکَن در لیورپول شرکت کرد و برنده شد. این رویداد شهرت بسیاری برایش به ارمغان آورد و پس از تقدیس این کلیسا در ١٩٢٤م، به او لقب سِر داده شد. کلیسای جامع انگلیکن لیورپول اثری برجسته به سبک گوتیک مدرن است که تکمیل آن تا دهۀ ١٩٨٠م به درازا کشید.

کتابخانۀ جدید کِیمبریج (گشایش در ١٩٣٤م)، کتابخانۀ جدید بادلیَن (١٩٤٠م) در آکسفرد، پل واتِرلو بر رود تِمز در لندن، و یادمانهایی برای جنگ از آثار مهم اوست.
سِر جایلز گیلبرت اسکات همچنین طراح باجه‌های تلفن همگانی سرخ‌رنگ در بریتانیاست که از ١٩٣٦م تا کنون به کار رفته‌اند و اکنون از نمادهای این کشور به‌شمار می‌روند.

مآخذ

CE, ٦th edition;
DA (under «Scott(ii))»;
EA, ٢٠٠٦;
EB, (under «Scott, Sir George Gilbert», «Scott, Sir Giles Gilbert», «Albert Memorial»);
GLE ;
OCA.
بخش هنر و معماری جهان