چنين كسى به درهم شكستن پايه نظام و بنيان و درهم ريختن مليت آنان، تصميم گرفته است. به ويژه بزرگان آن جامعه كه جايگاه و منافع خود را در آن جامعه در خطر مى‌بينند، فردى را كه عليه منافع آنان برخاسته است، همچون گناهكار زشتكار مى‌نگرند. چنين فردى چه بسا بر دشواريها پيروز گردد و آنها را از راه بردارد و به قله پيروزى برآيد و اصلاحات عمومى او فراگير و همگانى گردد و به دنبال اين پيروزيها او را به عنوان انسان فاتحى بزرگ، تهنيت گويند و خوشبختى خود و نسلهاى آينده را در او خلاصه كنند. در نتيجه، بديهاى او به خوبى تبديل مى‌گردد و گناهانى را كه برايش برمى‌شمردند، بپوشند و از آنها درگذرند، پس از آنكه واقعيت جنبش اصلاح‌طلبانه او بر آنان روشن شود و اخلاص و حسن نيت او را دريابند.

امام «علىّ بن موسى الرضا (ع)» مى‌گويد: «از نظر مشركان مكه هيچ‌كس از پيامبر (ص) گناهكارتر به شمار نمى‌آمد، چه آنان به جاى خدا سيصد و شصت بت مى‌پرستيدند. و وقتى به يكتاپرستى دعوت شدند، پذيرش آن بر آنان گران آمد و گفتند: آيا يك خدا به جاى همه خدايان برگزينيم.؟ ... و آنگاه كه خدا فتح مكه را نصيب پيامبرش كرد، گفت: اى محمد! ما پيروزى آشكارى را نصيب تو كرديم تا خدا گناهان گذشته و آينده تو را بيامرزد، گناهانى را كه مردم مكه از جهت دعوت تو، به يكتاپرستى بر تو برمى‌شمردند و يا برمى‌شمرند. زيرا برخى از مشركان مكه تسليم شدند و برخى از مكه بيرون رفتند و آنان كه در مكه ماندند، به هنگام دعوت مردم به يكتاپرستى، بر انكار آن توانايى نداشتند. بنابراين، گناهان پيامبر (ص) به سبب پيروزى وى بر آنان، آمرزيده و پوشيده شد.[١] منظور از گناهان آينده، كردارهايى است كه مصلح در آينده انجام خواهد داد و مردم از گناهان آينده او چشم بپوشند، اگر چه بر خلاف مصالح فردى آنان باشد.

٩- أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ* وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ* الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ* وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ* فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً* إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً.[٢]

[١] عيون اخبار الرضا، صدوق، چاپ نجف، ص ١٦٠- ١٦١.

[٢] انشراح، ١- ٦.