آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٢١ - درس صد و بيست و ششم آيات متشابه سورههاى كهف تا نمل
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ. نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ.- اين قرآن از سوى خدا نازل شده و به وسيله جبرئيل آن را نازل گردانيد». تا آنجا كه مىگويد: وَ ما تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّياطِينُ- اين قرآن را شيطانها نياوردند». كه «ما» در اينجا نافيه است و آيه بدين معنى است كه شيطانها آن را فرودنياوردهاند.
وَ ما يَنْبَغِي لَهُمْ وَ ما يَسْتَطِيعُونَ.- و اين كار در شأن آنها نيست و از انجام اين كار ملكوتى عاجزند.» إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ.- آنان از شنيدن سخنان گروه فرشتگان جهان بالا به دورند و به وسيله شعلههاى فروزان آتش از هر سو طرد مىشوند.» لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلى وَ يُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جانِبٍ.[١] و سرانجام در تأكيد نفى اين گمان مىگويد: هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّياطِينُ تَنَزَّلُ عَلى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ.[٢]- (اى پيامبر! به كافران بگو) آيا مىخواهيد من شما را آگاه سازم كه شيطانها بر چه كسانى فرودمىآيند؟ شيطانها بر هر شخص بسيار دروغگوى بدكارى فرومىآيند».
١٨٩- آيه ٤، سوره نمل: إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ.- آنان كه به سراى آخرت ايمان نمىآورند، (پس از اتمام حجّت) ما اعمالشان را در نظرشان زينت دهيم».
در شماره ٥٤ پيرامون آيهاى مانند اين آيه توضيح دادهايم و گفتهايم كه اينان خود كردارشان را براى خود مىآرايند و شيطان است كه كارهاى آنان را بر ايشان زينت مىدهد. خدا آنان را بدان سبب كه در انكار حقّ پافشارى مىكنند، و آخرت را به دست فراموشى مىسپارند، خوار و ذليل مىكند: أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ.[٣]- آيا آنكس كه كردار زشتش به چشم زيبا جلوهگر شده تا (از خودپسندى) هر كار زشت در نظرش زيبا آمده (مانند مرد متواضع و حقيقت بين است؟) خدا هركس را خواهد گمراه سازد و هركس را خواهد هدايت فرمايد. پس تو (اى رسول گرامى) نفس خود را بر اين مردم به اندوه و حسرت نينداز كه خدا به هر چه اينان كنند، آگاهست».
١٩٠- آيه ٢٤، سوره نمل: وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ.
[١] صافات، ٨.
[٢] شعراء، ٢٢١- ٢٢٢.
[٣] فاطر، ٨.