آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٠٣ - ١ - خطاى آدم(ع)

ما در اين گفتار، پيش از هر چيز، آياتى را كه در اين زمينه است بررسى مى‌كنيم و تأويل درست آن را به دست مى‌دهيم و يا تأويلى را كه به موجب روايات صحيح از امامانى نقل شده است كه از گيرنده وحى خدا متأثرند و از هركس ديگر، اراده خداى متعال را در كتاب عزيزش بهتر مى‌دانند. ما اين آيات را به ترتيب زمان پيامبران، از آدم (ع) تا خاتم (ص)، مورد بررسى قرار مى‌دهيم و همه كوشش خود را براى اختصار در گفتار به كار مى‌گيريم تا به خواست و حول و قوّه الهى، اين آيات را با فشردگى سخن كه روشن‌كننده مقصود باشد، بيان كنيم:

١- خطاى آدم (ع)

آياتى كه درباره خطاى آدم در قرآن كريم آمده است، بدين شرح است:

وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ* فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فِيهِ.[١] [و گفتيم اى آدم تو با جفت خود در بهشت جاى گزين و در آنجا از هر نعمت كه بخواهيد، بى‌هيچ زحمت برخوردار شويد] ولى به اين درخت (گندم يا سيب) نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد بود. پس شيطان، آدم و حوا را به لغزش افكند تا از آن درخت خوردند و بدين عصيان، آنان را از آن مقام بيرون آورد، پس گفتم كه از بهشت فرودآييد.

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ.[٢] پس آدم، كلماتى را از پروردگارش فرا گرفت كه موجب پذيرفتن توبه او گرديد.

[١] بقره، ٣٥- ٣٦.

[٢] بقره، ٣٧.