آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٢٠ - درس صد و بيست و يكم آيات متشابه سورههاى انعام و اعراف

آشكار شدن، مضرات، هلاكت، گمراهى و جهل ناشى از فساد عقيده و اين كلمه در قرآن، به اين معانى به كار رفته است. و در هر مورد، يكى از اين معانى اراده شده است كه آن معنى، در مورد ديگر مدّ نظر نبوده است و در اينجا محل شرح و تفصيل آن نيست.

از مواردى كه اين كلمه به معنى نااميدى و حرمان به كار رفته و شاهدى است بر اين مورد گفته «مرقش اصغر» در قصيده‌اى است به مطلع زير:

تا آنجا كه مى‌گويد:

(كسى كه به خير و نيكى دست مى‌يابد، مردم موقعيت او را ستايش مى‌كنند و آنكه به نااميدى و حرمان گرفتار آيد، اين چنين نيست كه سرزنش كننده‌اى بر نااميدى او نباشد).

به سخن ديگر آنكه در زندگى خود دچار نااميدى گردد، مورد سرزنش ديگران قرار مى‌گيرد.

در آيه مورد گفتگو نيز كلمه «اغوا» به همين معنى است و معنى آيه اين است:

پروردگارا! چون مرا از فيض قدسى خود نااميد و محروم كردى و مرا از درگاه خودت راندى، بدان علت كه در مورد آدم (ع) مرا به تكليفى (سجده كردن بر آدم) مكلف كردى كه انجام آن را بر خود ناگوار پنداشتم و از انجامش سرباززدم و با تو مخالفت كردم و اين است علت نااميدى و لعن ابدى. من نيز درباره آدم و فرزندان او مقابله به مثل خواهم كرد و نسبت به آنان نيرنگهايى به كار مى‌گيرم، تا آنان را از رحمت تو محروم كنم و از درگاهت دور».

٦٤- آيه ٣٠، سوره اعراف:

فَرِيقاً هَدى‌ وَ فَرِيقاً حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلالَةُ.

گروهى (به طاعت خدا) هدايت شدند و گروهى (به پيروى شيطان) ثابت در گمراهى شدند.

هدايت در اينجا همان توفيق و افزايش پايدارى است و خاص كسانى است كه در راه خدا كوشش و مجاهدت كرده‌اند. ولى گروه ديگر كسانى هستند كه سزاوار