آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٧٩ - اشاعره

در ١٧ ماه محرم سال ٤٠٩ ه. ق. در بغداد فرمان ديگرى صادر شد كه فقهاء در آن نوشته بودند: «اين اعتقاد مسلمانان است و هر كسى با آن مخالفت كند، فاسق و كافر است». در اين فرمان آمده است: «خداوند قادر به قدرت و عالم به علم ازلى است كه از جايى نياموخته است. او با گوش مى‌شنود و با چشم مى‌بيند و به‌وسيله كلمات سخن مى‌گويد جز با آنچه پيامبرش (ص) او را توصيف كرده نتوان او را وصف كرد. هر صفتى كه خود، خويش را با آن وصف كرده و صفاتى كه پيامبرش، در وصف او به كار برده، صفاتى حقيقى است و نه مجازى. كلام خدا كه به وسيله آن سخن گفته، در هر حال مخلوق نيست. سخنى است كه قابل بيان و حفظ و نوشتن و شنيدن است و هركس بگويد كه كلام خدا در هر شرايطى و در هر حالى مخلوق است، پس از امر كردن او به توبه و بازگشت از چنين اعتقادى، كافر و مهدور الدم است».[١]

[١] المنتظم، ص ١٩٥- ١٩٦-« آدم‌متز»، الحضارة الاسلامية، ج ١، ص ٣٨١- ٣٨٢. ابن كثير، البداية و النهاية، ج ١٢، ص ٦- ٧. حاشية تاريخ ابن اثير، ج ٧، ص ٢٢٩- ٢٣٠، چاپ بيروت، دار الكتاب العربى.