آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٥٠ - درس صد و سى و سوم احباط، تكفير و موازنه

ولى اينكه فرد فاسق، براى انجام گناه، سزاوار سرزنش و اهانت است با شايستگى تكريم و تعظيم او از جهت پايدارى وى نسبت به ايمان، ناسازگار نيست، زيرا اينها دو موضوع مترتب بر دو عنوان است كه پيوندى با يكديگر ندارند. فرد فاسق از جهت ايمان شايسته ستايش است و از جهت گناه كردن سزاوار سرزنش. همان گونه كه آدمى براى انجام رفتار زشت سرزنش مى‌شود و براى انجام رفتار خوب، تحسين، تا هنگامى كه آن دو (رفتار نيكو و زشت) در دو جهت و تحت دو عنوان درآيد كه پيوندى با يكديگر نداشته باشند.

برابر بودن دين با ايمان بى‌دليل است، زيرا دين عبارت است از مجموعه قوانين و نظامات براى تنظيم زندگى فردى و اجتماعى در كاملترين نظامى كه ضامن خوشبختى دو سراى دنيا و آخرت مى‌باشد. بنابراين، دين چيزى جز راه مستقيم نيست كه خداى متعال آن را بنيان نهاده است و بر مكلفان واجب شمرده است كه براى دستيابى به خوشبختى خود بر آن راه سير كنند.