درجه بالاتر و برتر از درجه پيشين است و بندگان آگاه خدا اين درجات را يكى پس از ديگرى طىّ مى‌كنند و تا بى‌نهايت به مرحله‌اى پس از مرحله ديگر گام مى‌نهند، زيرا رحمت گسترده خداى متعال نهايت و پايانى ندارد. و هرگاه بنده‌اى به جايگاهى والا در جهت رحمت خدا دست يابد، جايگاههايى والاتر و نزديك‌تر بر فيض قدسى او وجود دارد. همان گونه كه پيامبر ما (ص) همواره درجاتى را به سوى قرب رضوان خداى متعال طى مى‌كند و تا هنگامى كه امت او در طول زمان بر وى درود مى‌فرستند و درود خدا و برترين درودها را براى وى و خاندان پاك او مى‌خواهند، او به مراحلى و درجاتى بالاتر دست مى‌يابد.

با اين توضيح، علت اينكه به ما تكليف شده است كه در همه ساعات و لحظه‌ها در طلب هدايت باشيم، روشن مى‌شود. زيرا رحمت گسترده خداوند، همواره و در هر لحظه و دقيقه دربرگيرنده بندگان مؤمن اوست.

ما اگر به نورى كه تقويت مى‌شود، توجه كنيم مى‌بينيم كه در هر مرحله از مرحله پيشين خود قوى‌تر و در هر درجه از درجه پيشين، درخشان‌تر و روشن‌تر است به گونه‌اى كه در درجه و مرحله پيشين فاقد شدت روشنى و درخشندگى مرحله بعدى است و به همين‌گونه درجه قبلى نسبت در مقام و مرحله بعدى كه داراى درخشندگى بيشترى است، تاريك به شمار مى‌آيد. اين چنين است درجات هدايت كه حقيقت آن نور است، هرگاه انسان، پله‌هاى هدايت را به سوى بالا بپيمايد، از درجه‌اى كه نسبت به درجه بعدى ضلال و گمراهى است، به سوى درجه بعدى هدايت، بالا مى‌رود و به توفيق الهى و هدايت خاص او از ظلمت و تاريكى به سوى نور سير مى‌كند كه آن درجه جديدى از نور هدايت خداى متعال است.

به همين معنى، آيه ٢٥٧ سوره بقره را تفسير مى‌كنيم كه مى‌گويد: اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ.- خداوند سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند. آنان را از تاريكيها به سوى روشنى بيرون مى‌برد». دليل اين سخن، فعل مضارع «يخرج» است كه بر استمرار اين انتقال تدريجى دلالت دارد. اين [انتقال از تاريكيها به سوى نور] جز عنايت الهى نسبت به بندگان مؤمن خود چيز ديگرى نيست.

او در دستيابى آنان به پله‌هاى هدايت و كمال، يار و ياور آنان است و آنان را از