آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٢٦ - درس صد و بيست و هفتم آيات متشابه از سوره قصص تا سوره تين

درس صد و بيست و هفتم آيات متشابه از سوره قصص تا سوره تين‌

١٩٤- آيه ١٠ از سوره قصص: لَوْ لا أَنْ رَبَطْنا عَلى‌ قَلْبِها (و اگر بر قلب مادر موسى صبر و شكيب نمى‌بخشيديم ...) اين آيه مشتمل است بر تعبيرى كنايى، مبنى بر توفيق خداى متعال و عنايت خاص او نسبت به بندگان مؤمن و متوكل بر او. همان گونه كه درباره اصحاب كهف كه از قدرت و هيبت پادشاه ستمگر خود نهراسيدند، مى‌گويد:

إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً وَ رَبَطْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ إِذْ قامُوا فَقالُوا: رَبُّنا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَنْ نَدْعُوَا مِنْ دُونِهِ إِلهاً لَقَدْ قُلْنا إِذاً شَطَطاً.[١] بى‌شك آنان جوانانى بودند كه به پروردگارشان ايمان آوردند و بر هدايت آنان افزوديم. و بر دلهايشان (ايمان و پايدارى) ربط داديم، آنگاه كه ايستادند و گفتند:

پروردگار ما پروردگار آسمانها و زمين است، هرگز جز او معبودى را نخوانيم كه اگر بخوانيم سخنى به دور از حقيقت گفته باشيم.

در همين زمينه است داستان به دريا افكندن موسى به وسيله مادرش كه در آن هنگام سخت، عنايت خداى متعال، شكيبايى و استقامتى به وى بخشيد كه با توكل به خدا، فرزند و جگر گوشه خود را به دريا سپرد.

بنابراين، «ربط بر قلوب» چيزى جز يك سخن مجازى از همان اطمينان و ايمان استوار به خداى بزرگ نيست.

[١] كهف، ١٣- ١٤.