آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٤٣ - درس صد و بيست و هفتم آيات متشابه از سوره قصص تا سوره تين

مى‌كنند.

بنابراين، چنين لطف و عنايت خاصى، از آن است كه اهل كتاب بر آن نباشند (لئلا يعلم اهل الكتاب) اهل كتابى كه در ايمان آوردن به پيامبر اسلام تأخير كرده‌اند كه بر كسب چيزى از فضل خدا قادر نيستند (ان لا يقدرون على شي‌ء من فضل اللّه) و اين توهّم آنان، موجب نااميدى از رحمت خدا نگردد و بر اين باور نباشند.

كه لعن خداى متعال تا ابد دامنگير آنان است و امكان توبه و بازگشت به فضل و رحمت خداى متعال براى آنان وجود ندارد. نه، هرگز چنين نيست و پذيرش اسلام از سوى ديگر پيروان مسيح، دليل است بر اينكه چنين امكانى هر وقت كه بخواهند و توفيق رفيق راهشان گردد، براى آنان نيز وجود دارد و «فضل» به دست خداست و آن را به هركس از بندگان مؤمنش، از هر نسل و طايفه‌اى، در هر زمان و مكان كه بخواهد ارزانى مى‌دارد: وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌ و فضل او به گروه و نسلى خاص، اختصاص ندارد و اين خود تشويق و ترغيبى زيبا است، براى آن كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگزيند: فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا[١] و عاملى نيكو در زدودن نااميدى از رحمت گسترده خداى متعال است.

ما نيز همين معنى اخير را مى‌پذيريم كه آن را درست‌تر مى‌دانيم و با سياق آيه، سازگارتر.

٢٣٨- آيه ٢٢ سوره مجادله: أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ. (اين مردم (مؤمنان بر ايمان به خدا) پايدارند كه خدا بر دلهاشان نور ايمان نگاشته و به روح قدس الهى آنها را مؤيّد گردانيده است) خداى متعال مى‌داند كه آنان، به راستى ايمان مى‌آورند، بنابراين، آنان را به روح خود تأييد كرده و عنايتش را نسبت به آنان افزوده است.

٢٣٩- آيه ٢ سوره حشر: هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ دِيارِهِمْ. (اوست خدايى كه كافران اهل كتاب را (يهود بنى نضير) همگى را از ديارشان بيرون كرد).[٢]

[١] انسان، ٢٩.

[٢] انسان، ٢٩.