آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٧٠ - درس صد و دهم آيات مورد استناد«اشاعره» و پاسخ آن

درس صد و دهم آيات مورد استناد «اشاعره» و پاسخ آن‌

١- الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌.[١] (خداى مهربان بر عرش عالم وجود (و كليه جهان آفرينش) به علم و قدرت محيط است).

همان‌طوركه گفته شد، «عرش» كنايه از عرش تدبير است، و «استواء» استيلاى تام و تمكن كامل از جهت احاطه به شئون تدبير.

٢- إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ‌[٢] (كلمه نيكوى توحيد (و روح پاك آسمانى) به سوى خدا بالا رود، و عمل نيك خالص، آن را بالا برد.) منظور از صعود سخن پاك و بالا رفتن كار شايسته به سوى او، صعود و بالا رفتن معنوى است نه حسّى. به سخن ديگر، كارهاى شايسته از اين جهان مادّى بالا مى‌رود، تا در سراى ديگر كه مادى نيست و از جنبه شأن و بلندى، برتر از اين جهان است، به درجات تبديل شود.

٣- بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ‌.[٣] كه مقصود از بالا بردن او به سوى خويش، بالايى و رفعت معنوى و رهايى بخشيدن از اين زندگى پست و بردن به سوى زندگى عالى و والاست. همان گونه كه اين مطلب در آيه ٥٥ از سوره آل عمران آمده است:

[١] طه، ٥.

[٢] فاطر، ١٠.

[٣] نساء، ١٥٨.