آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٤٤ - درس صد و هفتم بررسى و پاسخ ديگر دليلتراشيهاى«اشعرى»

شايسته گفتن است كه «شيخ عدىّ بن مسافر اموى» (درگذشت ٥٥٧ ه. ق.) بر خلاف اين افراد ظاهربين، چه زيبا در تنزيه و تقديس مقام الوهيت سخن گفته است: «خداى متعال نه جوهر است و نه عرض و نه جسم. او در هيچ جهتى از جهات نيست و بر مكانى استقرار ندارد. او با دلها و بينش درون ديده مى‌شود. چشمان او را درك نمى‌كنند، و به‌وسيله جهتها احاطه نمى‌گردد. او واحد، فرد و صمد است. هيچ دومى با او نيست و هيچ‌چيزى همانند او نمى‌باشد.» او مى‌گويد: «اين است همان علم به ذات او، استيلاى او بر عرش خويش، به معنايى است كه او خود اراده كرده است. استيلايى به دور از تماس و استقرار و حلول و مقدار. عرش او را دربرنگرفته است، بلكه عرش و حاملان عرش و لوح و كرسى و آسمانها و زمين و آنچه بين اين دو و در اين دو و تحت اين دو و همه آفريدگان، محمول به قدرت خداى متعال و در قبضه قدرت اوست».[١]

[١] رساله« اعتقاد اهل سنت و جماعت» چاپ بغداد، ص ١٥، ١٣٩٥ ه.