آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٢٤ - درس صد و ششم تأويل آيات مورد استشهاد اشعرى

درس صد و ششم تأويل آيات مورد استشهاد اشعرى‌

١- اولين آيه مورد استشهاد «اشعرى»، آيه ٢٣ از سوره قيامت: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ است كه با توجه به تقديم حرف جاره، براى بيان انحصار آمده است. و موقعيت مؤمنان را در آن روز هولناك وصف مى‌كند كه اينان با وجود رويدادهاى ترسناك و هول‌انگيز آن روز، خوشحال و شادمانند و اين تنها به آن دليل است كه به هيچ‌چيز، جز خدا اعتنا ندارند و با همه وجود، به خدا توجه دارند كه ما همه براى خدا هستيم و بازگشت همه ما به سوى اوست. اينان جز به خداى سبحان، به هيچ‌چيز و هيچ سويى نظر ندارند و علم يقين آنان به عين يقين دگرگون شده و رازهاى آسمانها و زمين، كه از طريق دلايل و آيات به آن اعتقاد داشتند، امروز بر آنان آشكار است.

نگريستن به چيزى، تنها به ديدن و توجه چشم به آن چيز نيست، بلكه به معنى قصد و كمال توجه به آن چيز نيز بكار مى‌رود. همان گونه كه گفته مى‌شود: اين قصيده، ناظر به فلان داستان است، يا اين آيه ناظر به فلان موضوع است و نيز وقتى گفته مى‌شود: «من تنها به تو نظر دارم» به اين معنى است كه به جز تو اميدى ندارم.

چنانكه در اين شعر آمده است:

(با توجه به وعده تو، من به سوى تو مى‌نگرم، نگريستن فقير به غنى و ثروتمند».

روشن است كه مقصود در اين شعر، نظر و نگريستن با اندام يعنى چشم‌