آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٢٠ - ٥ - گرفتارى ايوب(ع)

او را به آتش مى‌افكندند، رهايى خود را از مخلوق نخواست و مى‌گفت: «آنكه مرا آفريده است، هم او مرا مى‌بيند». در هر صورت آنچه از «يوسف» سرزده است، چيزى جز ترك اولى نيست.

٥- گرفتارى ايوب (ع)

وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ.[١] اى رسول ما ياد كن از بنده ما ايوب، هنگامى كه به درگاه خدا عرض كرد: پروردگارا شيطان مرا سخت رنج و عذاب رسانيده [تو از كرم نجاتم بخش‌].) مى‌گويند- چگونه «شيطان»، «ايّوب» را گرفتار كرده است، حال آنكه «شيطان» را بر بندگان مخلص خدا سلطه‌اى نيست؟ همچنين آن رنج و عذابى كه «ايوب»، پيامبر خدا بدان گرفتار آمده است كدام است، در حالى كه او معصوم است.

پاسخ- شك نيست كه «شيطان» بر بندگان مخلص خدا، به ويژه بر پيامبران بزرگ، چيرگى ندارد، ولى مى‌تواند موانعى در راه آنان پديد آورد و با نيرنگهاى خود، زندگى را بر آنان سخت و رنج‌آور كند. «شيطان» بر «ايوب (ع)» تسلط نداشت و او را در قلب نورانى وى جايى نبود، قلبى كه جايگاه نزول وحى خدا و مركز كرامت ويژه الهى نسبت به اوست. «ابليس» را در چنين دلى جايى نيست، و «ايوب» هيچ‌گاه مورد طمع او واقع نمى‌شود. البته «شيطان» مى‌تواند، با نيرنگهاى خود نسبت به بستگان و همنشينان «ايوب»، موجب آزار او شود و او را به رنج و اندوه دچار كند.

بدين علت است كه در آيه ديگر، از گرفتارى «ايوب»، به «ضرّ» يعنى سوء حال و رنج، تعبير شده است:

وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى‌ لِلْعابِدِينَ.[٢]

[١] ص، ٤١.

[٢] انبياء، ٨٣- ٨٤.