آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٧٩ - درس صد و سى و پنجم«تكفير» بين عموم و خصوص

درس صد و سى و پنجم «تكفير» بين عموم و خصوص‌

همان گونه كه پيشتر گفته شد «تكفير» در اصطلاح، به معنى نابودى اعمال بد به وسيله اعمال نيك است و با توجه به تصريح قرآن مجيد و سنت متواتر، اجمالا در اين باره ترديدى نيست. ولى گفتگو در اين است كه آيا نابودى اعمال بد به وسيله اعمال نيك، درباره همه اعمال نيك و به نسبت همه اعمال بد است؟! يا در اين امر، شرطها و قيدهايى وجود دارد.

ما كه به عدل و حكمت خداى متعال معتقديم، نمى‌توانيم «تكفير» را به گونه مطلق بپذيريم و بدون قيد و شرطى بدان ملزم باشيم، زيرا نتيجه اين اعتقاد، جرأت و تشويق گناهكاران به انجام گناه بدون هيچ نگرانى و تشويش است و هر گناهكار، هر گناهى را كه نفس وى بدان تمايل داشته باشد، هر روز و شب، بلكه هر ساعت، انجام مى‌دهد و خود را راضى مى‌كند زيرا به خود مى‌گويد كه نماز خواندن و صدقه دادنش، گناهان هميشگى او را پاك مى‌كند و دليل اين استدلالش، اين آيه است: إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ‌ (نيكيها كارهاى زشت را از بين مى‌برد.) چه بسا «عمر بن سعد» با آنكه اقرار مى‌كند كه كشتن فرزند پيامبر خدا، گناهى عظيم است از معتقدان بدين مذهب انحرافى بوده است كه مى‌گويد:

«اگر در آنچه مى‌گويند صادق هستند، من از دو سال پيشتر، به پيشگاه خداى رحمان توبه مى‌كنم.

مطلبى كه هر پاك سرشتى، آن را انكار مى‌كند و خرد و انديشه ناب آن را