آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٠٦ - درس صد و بيست و ششم آيات متشابه سورههاى كهف تا نمل

در پاسخ مى‌گوييم: دلالت آن بر عكس آن گفته، بيشتر است، زيرا آيه صراحت دارد كه خدا به سوى حق هدايت مى‌كند. آن كه خواهد، حق را بپذيرد و آن كه خواهد، از پذيرش آن سرباز زند، چه در دين، اكراه و در تكليف اجبار نيست. بنابراين، دلالت آيه بر اختيارى بودن كفر و ايمان، روشن‌تر از جبرى بودن آن است.

١٥٦- آيه ٥٧، سوره كهف: إِنَّا جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً.- ما بر دلهايشان پوششها نهاديم.» در موارد گوناگون پيرامون مضمون اين آيه، ضمن گفتگو و بررسى آياتى مانند آن- از جمله در شماره ١٤٧- سخن گفته‌ايم.

١٥٧- آيه ١٠١، سوره كهف: الَّذِينَ كانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطاءٍ عَنْ ذِكْرِي وَ كانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً.- كافرانى كه بر چشم (قلب) شان پرده غفلت بود، و از ياد من غافل بودند و هيچ توانايى بر شنيدن (آيات و كلمات) الهى نداشتند.» سخن درباره اين آيه نيز همان است كه پيرامون آيه‌اى مانند اين آيه، در شماره ١٤٨ گفته شد.

١٥٨- آيه ٦، سوره مريم: وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا.- [خطاب زكريا (ع) به خدا] پروردگار من، او را پسنديده (مرضىّ خود) قرار بده.» ١٧٠ منظور، خواستن افزايش عنايت خداى متعال است.

١٥٩- آيه ١٣، سوره مريم: وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيًّا- و او (يحيى) به لطف خاص ما بدان مقام نبوت رسيد و ازاين‌رو كه طريق بندگى خدا و تقوا پيش گرفت.» مضمون آيه، خبر دادن از الطاف خاص خداى متعال است كه آن را بر حسب دانش ازلى خود در جاى مناسب آن مى‌گذارد.

١٦٠- آيه ١٩، سوره مريم: لِأَهَبَ لَكِ غُلاماً زَكِيًّا.- [روح القدس خطاب به مريم گفت: من فرستاده خداى تو هستم‌] آمده‌ام تا به تو فرزندى بسيار پاكيزه و پاك سيرت ببخشم.» ١٦١- آيه ٣١- ٣٢، سوره مريم: وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا. وَ بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا. [عيسى در گهواره خطاب به ملامتگران مادرش گفت‌] خداوند مرا هر كجا باشم براى جهانيان مايه بركت و رحمت پشت كرد و به نيكويى با مادر توصيه نمود و مرا ستمكار و شقّى نگردانيد).