آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٢٢ - درس صد و چهاردهم كارهاى اختيارى انسانها

آن است.) ٢٧- وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ.[١] (آدمى و جنّ را جز براى عبادت نيافريدم.) مدلول آيه نمايانگر آن است كه خداى متعال، بر حسب اراده تشريع و حكم، از بندگان جز اطاعت و فرمانبرى نمى‌خواهد. بنابراين، چگونه به اراده تكوينى، كفر و عصيان را در آنان مى‌آفريند و سپس از روى تشريع از آنان اطاعت و فرمانبردارى مى‌خواهد؟! ٢٨- وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا.[٢] (ما آسمان و زمين و آنچه را كه بين آنهاست، بيهوده نيافريديم.) ٢٩- إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا.[٣] (اين قرآن براى تذكر و يادآورى فرستاده شده است، تا هر كه خواهد راهى به سوى پروردگارش برگيرد.) ٣٠- لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ.[٤] ( [اين قرآن پند و اندرز آدميانست‌] تا از شما آدميان هركس بخواهد [در مقام ايمان و طاعت و سعادت‌] پيش افتد يا بازماند.» ٣١- كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ.[٥] (آيات حق براى پند و تذكر است تا هركس بخواهد، پند گيرد.) ٣٢- كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ.[٦] (نه چنين است كه آنها پنداشتند. قرآن پند و اندرز است. تا هر كه خواهد متذكّر حق شود.» ٣٣- إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ* لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ.[٧] (اين قرآن جز پند و نصيحت اهل عالم هيچ نيست* تا هركس از شما بندگان بخواهد راه راست پيش گيرد.)

[١] ذاريات، ٥٦.

[٢] ص، ٢٧.

[٣] مزمّل، ١٩.

[٤] مدثّر، ٣٧.

[٥] عبس، ١٢.

[٦] مدثّر، ٥٤- ٥٥.

[٧] تكوير، ٢٧- ٢٨.