آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٨٦ - درس صد و سى و پنجم«تكفير» بين عموم و خصوص

فاتحه و ديگر اذكار و افعال نماز دقت كند، اين جايگاه عظيم و رابطه استوار- كه بنده مؤمن را با مولاى كريم خود ربط مى‌دهد- براى وى تجلى مى‌كند و به همين علت است كه نماز، معراج مؤمن به شمار آمده است. بنده مؤمن كه در هر روز پنج بار از چنين فروتنى و خشيت و ميل و رغبت با مولاى خود پيمان مى‌بندد و در پيشگاه او با اظهار نياز و اعتراف به مقام والاى پروردگار خود و قدرت چيره او، عهد مى‌كند كه خود را به هيچ گناهى آلوده نكند و گرد هيچ زشتى نگردد، از پروردگار خود شرم مى‌كند و در برابر او شرمسار است كه اين عهد و پيمان را بشكند و اقرار و اعتراف خود را ناديده بگيرد. بدين علت است كه خداى متعال مى‌گويد:

إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ.[١] بى‌گمان نماز (تو را) از زشتيها و منكر بازمى‌دارد و ذكر خدا (نماز) برتر و بزرگتر (از ديگر عبادات) است.

به سخن ديگر، نمازى كه با رعايت حدود و شرايط آن بپاگردد و به مفاهيم اذكار و افعال آن توجه شود، داراى اثرى عميق در روان آدمى و تربيت نفسانى و ايجاد تقوا و پرهيزگارى است.

با توجه به آنچه گفته شد پذيرفتنى است كه «حسنات»، سيّئات را از بين ببرد و زمينه‌اى براى انجام بديها بر جاى نگذارد، چه نيكوكار (نمازگزار) در احسان (نماز) خود، در برابر پروردگار جهانيان، مخلص است.

٢- إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً.[٢] (اگر از گناهان بزرگى كه از آن نهى شده‌ايد دورى كنيد، بديهاى شما را از شما بپوشانيم و شما را به جايگاهى والا درآوريم.) آيه بدين معنى است كه به شرط خوددارى از انجام گناهان كبيره، گناهان صغيره آمرزيده است.

[١] عنكبوت، ٤٥.

[٢] نساء، ٣١.