آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٤٨ - درس صد و هشتم جهت و مكان

١٤- ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‌.[١] (پس (به پيامبر) نزديك و نزديك‌تر شد. (به فاصله) دو طرف كمان يا نزديك‌تر.) ١٥- وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ ما يَشاءُ[٢] (و ممكن نباشد كه خدا با بشرى سخن گويد، مگر به وحى، يا از وراء حجابى، يا پيام‌آورى را بفرستد و به اذن خود آنچه بخواهد به او وحى كند).

١٦- ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ.[٣] (سپس به سوى خدا، مولاى به حقشان، بازگردانده مى‌شوند).

١٧- وَ لَوْ تَرى‌ إِذْ وُقِفُوا عَلى‌ رَبِّهِمْ‌[٤] (و اگر آنان را هنگامى كه در پيشگاه پروردگارشان نگهداشته‌اند، ببينى.) ١٨- وَ لَوْ تَرى‌ إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ.[٥] (اى پيامبر تو در روز رستاخيز گناهكاران را، خواهى ديد كه در پيشگاه پروردگارشان سرهاى خود را به زير افكنده‌اند).

١٩- وَ عُرِضُوا عَلى‌ رَبِّكَ صَفًّا.[٦] (و عرضه شوند بر خداى تو به صف ايستاده).

او مى‌گويد تمامى اين آيات دالّ بر آن است كه نه او در آفريده خويش است و نه آفريده او در او، بى‌شك او مستقر بر عرش و كرسى خويش است.[٧] ٢٠- اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌[٨] (خدا نور آسمانها و زمين است).

او به رواياتى نيز استدلال كرده كه از آن جمله است:

٢١- إن الله تعالى ينزل كل ليلة الى السماء الدنيا فيقول: هل من سائل فاعطيه، هل من مستغفر فاغفر له؟ حتى يطلع الفجر (خداى متعال، هر شب به آسمان دنيا فرودمى‌آيد و

[١] نجم، ٩.

[٢] شورى، ٥١.

[٣] انعام، ٦٢.

[٤] انعام، ٣٠.

[٥] سجده، ١٢.

[٦] كهف، ٤٨.

[٧] الابانة، ص ٣٨، باب ذكر الاستواء على العرش.

[٨] نور، ٣٥.