مفسران بزرگ، مطالبى اين چنين بازگو كرده‌اند. افزون بر اينكه با آيات صريح قرآن مخالف است، در سوره هود است كه قوم نوح با وى مجادله مى‌كردند و از وى مى‌خواستند در نزول عذابى كه وعده داده است، شتاب كند. ولى وى با آنان به مهربانى رفتار مى‌كرد و از روى رحمت بر آنان، نسبت به درخواست نزول عذاب شتاب نكرد تا آنكه بدو وحى آمد كه به ايمان آوردن قوم خود، اميدى نداشته باشد:

وَ أُوحِيَ إِلى‌ نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ.[١] و به نوح وحى شد كه جز همين عده- كه ايمان آورده‌اند- ديگر ابدا هيچ‌كس از قومت ايمان نخواهد آورد و تو بر كفر و عصيان اين مردم محزون مباش. و به ساختن كشتى در حضور ما و به دستور ما مشغول شو و درباره ستمكاران- كه البته بايد غرق شوند- سخن مگو.

آيه مذكور دلالت دارد بر اينكه نوح از پروردگار خود- براى تأخير عذاب- مهلت مى‌خواسته است، تا اينكه به او وحى مى‌شود كه از آنان نااميد باشد.

ايراد ديگرى كه به ظاهر، به نوح وارد است، درباره فرزند اوست كه خداى متعال در اين باره نوح را تكذيب كرده است! اينك آيات مربوط به اين موضوع:

وَ نادى‌ نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ: رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ الْحاكِمِينَ قالَ: يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ، إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ، فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ، إِنِّي أَعِظُكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ. قالَ: رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْئَلَكَ ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ، وَ إِلَّا تَغْفِرْ لِي وَ تَرْحَمْنِي أَكُنْ مِنَ الْخاسِرِينَ.[٢] و نوح به درگاه خدا عرض كرد: پروردگارا! فرزند من اهل بيت من است (كه وعده لطف به آنها دادى) و وعده عذاب تو هم حتمى است كه قادرترين حكم‌فرمايانى (پس به لطف خود، فرزندم را نجات‌بخش). خدا به نوح خطاب كرد كه فرزند تو هرگز با تو اهليت ندارد، زيرا او را عملى بسيار ناشايسته است. پس تو از من تقاضاى امرى كه هيچ از حال آن آگاه نيستى- مكن. من ترا پند مى‌دهم نصيحت بشنو و از مردم جاهل‌

[١] هود، ٣٦- ٣٧.

[٢] هود، ٤٥- ٤٧.