وَ رافِعُكَ إِلَيَّ وَ مُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا. (به ياد آور هنگامى كه خداوند فرمود: اى عيسى همانا من روح ترا قبض نموده و بر آسمان بالا برم و ترا پاك و منزه از معاشرت كافران گردانم). و نيز ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ.[١] (بازگشت شما به سوى من است) از همين‌گونه است، آنچه در آيه ٥٧ از سوره مريم در شأن «ادريس» است كه مى‌گويد: وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا (او را به جايگاهى والا بالا برديم) و يا آنچه درباره شهيدان راه خدا در آيه ١٦٩ سوره آل عمران آمده است كه:

أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ‌ و ديگر نظاير اينها كه مقصود از تعبيراتى مانند «عند اللّه» و يا بالا رفتن به سوى او، شرف قرب و بالايى و عروج معنوى است، نه قرب مكانى و بالا رفتن حسّى.

٤- يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ.[٢] (خداوند، اوامر عالم را از آسمان تا زمين تدبير مى‌كند، سپس روزى كه مقدارش به حساب شما بندگان هزار سال است (باز حقايق و ارواح را) به سوى خود بالا مى‌برد).

مفهوم اين آيه، تعبير ديگرى است كه از مفهوم آيه ٢١ سوره حجر: وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ‌ (هيچ‌چيزى نيست مگر آنكه گنجينه‌هاى آن نزد ماست و فرونمى‌فرستيم مگر به اندازه معين.) كه در اين دو آيه، آسمان، كنايه از جهان والاى غير مادى، و زمين، كنايه از جهان پست و پايين مادى است. آيه به اين معنى است كه تدابير مربوط به اين زندگى، در جهان بالا و از پيشگاه پروردگار ما اتخاذ مى‌گردد و به همين دليل است كه به دنبال آن در آيات ٦ و ٧ سوره سجده گفته است: ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ‌ (اين است همان خدايى كه بر غيب و شهود جهان، دانا و (بر جهانيان) مقتدر و مهربانست. آن خدايى كه هر چيز را به نيكوترين وجه آفريد).

٥- آيه ٣٧ از سوره غافر فَأَطَّلِعَ إِلى‌ إِلهِ مُوسى‌ ( [فرعون به وزيرش هامان گفت:

براى كاخى بلند بنياد كن تا راه آسمانها را يافته‌] و بر خداى موسى آگاه شوم [و از صدق و كذب موسى تحقيقى كنم‌].) سخن فرعون است كه مى‌گويد: تا به سوى خداى موسى بالا روم. در آيه‌

[١] آل عمران، ٥٥.

[٢] سجده، ٥.